1397/11/02

خطر میکروارگانیسم برای ساکنان ایستگاه فضایی بین‌المللی

دانشمندان پژوهشگاه مسائل زیست پزشکی مسکو وابسته به آکادمی علوم روسیه (Russian Academy of Sciences)، در نمونه‌هایی که از ایستگاه فضایی بین‌المللی توسط فضانوردان به زمین آورده شده، میکروارگانیسم‌های بسیاری ازجمله باکتری‌هایی در غشای مخاطی و پوست انسان و مواد مغذی زندگی می‌کنند پیداکرده‌اند. در گزارش این...
خطر میکروارگانیسم برای ساکنان ایستگاه فضایی بین‌المللی
دانشمندان پژوهشگاه مسائل زیست پزشکی مسکو وابسته به آکادمی علوم روسیه (Russian Academy of Sciences)، در نمونه‌هایی که از ایستگاه فضایی بین‌المللی توسط فضانوردان به زمین آورده شده، میکروارگانیسم‌های بسیاری ازجمله باکتری‌هایی در غشای مخاطی و پوست انسان و مواد مغذی زندگی می‌کنند پیداکرده‌اند.
در گزارش این پژوهشگاه به اجلاس پزشکی مسکو که طی روزهای ۲۹ژانویه تا یک فوریه در مسکو برگزار خواهد شد آمده است: در کل، بیش از ۱۰۰گونه از میکروارگانیسم‌ها در ایستگاه فضایی بین‌المللی یافت شد، ۶۶مورد از آن‌ها باکتری و ۳۴گونه قارچ، ۲نوع مخمر و ۲نوع قارچ مانند هستند.
این گزارش اشاره می‌کند که هوا و سطح داخلی و تجهیزات محوطه مسکونی ایستگاه فضایی بین‌المللی به‌طور منظم تحت نظارت میکروبیولوژیکی قرار دارد و تا به امروز حدود ۱۵۰۰بار از آن نمونه‌برداری شده است. در میان این نمونه‌ها، باکتری‌هایی که به‌طور مداوم در غشاهای مخاطی و پوست انسان دیده می‌شود، استافیلوکوک، کورینباکتریوم، میکروکوکوس، باکتری‌های تشکیل‌دهنده جنس باسیلوس و نیز باکتری‌های غیر غلیظ گرم منفی، اغلب در بخش مسکونی ایستگاه فضایی بین‌المللی یافت شده‌اند.
طبق گفته متخصصان پژوهشگاه مسائل زیست پزشکی مسکو، قارچ‌ها در بخش مسکونی ایستگاه فضایی بین‌المللی، دامنه قابل‌توجهی دارند. ازجمله انواع مختلف میکروسیت ،سلول کوچک‌تر از ۶میکرون، از جنس اسپرگلیوس، پنیسیلیوم و کلادوسپوریوم به‌طور گسترده‌ای در نمونه‌ها وجود دارد.
این گزارش می‌گوید: این میکروارگانیسم‌ها، هتروتروف‌هایی هستند که به‌طور فعال در مواد پلیمری مواد طبیعی و مصنوعی می‌توانند به وجود آیند و باعث آسیب آن‌ها شوند، با توجه به امکان توسعه زیست در یک حجم بسته و فضای طولانی‌مدت که در ایستگاه فضایی بین‌المللی وجود دارد، تکثیر آن‌ها بیشتر صورت می‌گیرد.
هتروتروف‌ها ریز انگل‌هایی هستند که نمی‌توانند از ترکیبات معدنی ترکیبات آلی بسازند و به‌جای آن‌که انرژی موردنیاز خود را از خورشید، یا انرژی شیمیایی بعضی از مواد به دست آورد، از مواد غذایی ساخته‌شده توسط جانداران دیگر و یا حتی به‌طورکلی از بدن جانداران دیگر کسب می‌کند.

فضانوردی و سرنشین‌دار |

نظر شما
اخبار مرتبط

کشف باکتری مقاوم در برابر آنتی‌بیوتیک در ایستگاه فضایی

1397/09/08
محققان ناسا انواعی از باکتری موسوم به انتروباکتر را در سرویس بهداشتی و باشگاه موجود در ایستگاه فضایی بین‌المللی شناسایی کردند که در برابر آنتی‌بیوتیک مقاوم هستند. خوشبختانه باکتری‌های شناسایی‌شده...

کاربرد ثانوی باتری‌های خورشیدی ایستگاه فضایی بین‌المللی

1397/10/05
دانیل هوت (Daniel Huot) سخنگوی ناسا می‌گوید: سکوهای باتری‌های خورشیدی ایستگاه فضایی بین‌المللی غیر از تامین انرژی مورد نیاز دستگاه‌های این ایستگاه، به طور مداوم برای سایه انداختن بر روی...

برنامه ایستگاه فضایی بین‌المللی برای سال۲۰۱۹ مشخص شد

1397/10/17
سازمان فضایی ناسا (NASA) و سازمان فضایی روسکاسموس (Roscosmos) روسیه برنامه پروازهای سرنشین‌دار ایستگاه فضایی بین‌المللی را برای سال۲۰۱۹ اعلام کردند. در سال۲۰۱۹، هفت ناو سرنشین‌دار به مدار...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.