1397/11/01

قطع تماس با تنها رصدخانه فضایی روسیه

مقامات روسی می‌گویند که تنها رادیوتلسکوپ فضایی روسیه دیگر به فرمان‌ها از زمین واکنش نشان نمی‌دهد. نیکلای کارداشف (Nikolai Kardashev)، مدیر مرکز اخترفضایی روسیه گفت که بعضی از سامانه‌های ارتباطی این ماهواره به نام اسپکتر-آر (Spektr-R) ازکارافتاده. سازمان فضایی روسیه (Roscosmos)، می‌گوید که این تلسکوپ...
قطع تماس با تنها رصدخانه فضایی روسیه

مقامات روسی می‌گویند که تنها رادیوتلسکوپ فضایی روسیه دیگر به فرمان‌ها از زمین واکنش نشان نمی‌دهد.
نیکلای کارداشف (Nikolai Kardashev)، مدیر مرکز اخترفضایی روسیه گفت که بعضی از سامانه‌های ارتباطی این ماهواره به نام اسپکتر-آر (Spektr-R) ازکارافتاده.
سازمان فضایی روسیه (Roscosmos)، می‌گوید که این تلسکوپ خیلی بیش از ۵ سالی که قرار بود کار کند به فعالیت خود ادامه داد.
کارداشف گفت که متخصصان مکرراً سعی کرده بودند مشکل تماس با ماهواره را حل کنند.
یوری کووالف (Yuri Kovalov)، سرپرست تحقیقات پروژه اسپکتر-آر، گفت که تماس صبح روز ۱۱ ژانویه قطع شد اما افزود که "هنوز امید هست."
اسپکتر-آر در سال ۲۰۱۱ به فضا پرتاب شد.
یک ماهواره روسی-آلمانی به نام اسپکتر-آر جی قرار است امسال پرتاب شود.


منبع: بی بی سی

کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.