1397/10/30

بالون‌‌های گردشگری مسافران را تا سال ۲۰۲۱ به لبه فضا می‌برند

با همکاری شرکت آمریکایی نانورکز (NanoRacks) و هنگ‌کنگی کوانگ‌چی ساینس (KuangChi Science)، بالون‌هایی با قابلیت حمل مسافر که در ارتفاع بسیار بالا پرواز می‌کنند به زودی در دسترس عموم قرار می‌گیرند. کوانگ‌چی ساینس در حال آماده‌سازی یک بالون هلیومی برای مسافران است. این بالون، تراولر (Traveler) نام گرفته...
بالون‌‌های گردشگری  مسافران را  تا سال ۲۰۲۱ به لبه فضا می‌برند

با همکاری شرکت آمریکایی نانورکز (NanoRacks) و هنگ‌کنگی کوانگ‌چی ساینس (KuangChi Science)، بالون‌هایی با قابلیت حمل مسافر که در ارتفاع بسیار بالا پرواز می‌کنند به زودی در دسترس عموم قرار می‌گیرند. کوانگ‌چی ساینس در حال آماده‌سازی یک بالون هلیومی برای مسافران است. این بالون، تراولر (Traveler) نام گرفته است و قرار است پایگاهی در چین برای سفر گردشگران داشته باشد. با قراردادی که دو شرکت بسته‌اند، قرار است شرکت نانورکز نیز با استفاده از توانمندی‌هایش در توسعه کسب‌وکارهای فضایی و بازاریابی، خدمات سفر با بالون‌های تراولر را در خارج از چین توسعه دهد و پایگاهی در کشوری دیگر برای اعزام گردشگران بسازد.

هرچند سفر با بالون‌هایی که در ارتفاع بسیار بالا پرواز می‌کنند سفر فضایی به‌حساب نمی‌آید، اما مسافران می‌توانند انحنا و کروی بودن زمین را از آن ارتفاع تماشا کنند. این نوع سفرها گزینه ارزان‌تری نسبت به پروازهای زیرمداری به‌حساب می‌آیند. برخی فعالان حوزه گردشگری فضایی تخمین می‌زنند که این صنعت در آینده ممکن است به پرسودترین صنعت جهانی تبدیل شود. به گفته آنان افراد بسیاری دوست دارند سفر فضایی را تجربه کنند.

کوانگ‌چی ساخت بالون تراولر را از سال ۲۰۱۲ آغاز کرد و نخستین پرواز آزمایشی آن در سال ۲۰۱۵ با موفقیت انجام شد. هدف کوانگ‌چی آن است که محموله‌هایی را سال ۲۰۱۹ با بالون تراولر بفرستد. همچنین قرار است مسافران در سال ۲۰۲۱ بتوانند با تراولر سفر کنند. طراحی آئرودینامیکی، مواد سازنده محکم‌تر و اتاقک تحت فشار این بالون با نمونه‌های دیگر بالون‌های هوای گرم متفاوت است. این بالون به‌گونه‌ای طراحی شده که مسافران را در برابر خطرهای پرواز در ارتفاع بسیار بالا محافظت کند.

بالون تراولر قرار است ظرفیت شش مسافر داشته باشد. سفر بالون با دو ساعت ارتفاع گرفتن از میان ابرها آغاز می‌شود. سپس این مسافران یک ساعت را در ارتفاع بالا نزدیک به لبه فضا می‌گذرانند و پس‌ازآن پایین آمدنشان دو ساعت طول می‌کشد. هزینه این سفر هنوز تعیین نشده است اما یک شرکت رقیب دیگر قراراست هر صندلی چنین پروازی را تقریبا ۷۵ هزار دلار بفروشد.

پیش از آن که مسافران بتوانند با بالون تراولر سفر کنند، شرکت کوانگ‌چی ساینس می‌خواهد ثابت کند بالون آن توانایی حمل محموله‌های تجاری بدون سرنشین برای مدت بیش از یک هفته را دارد. با استفاده از چنین بالون‌هایی می‌توان زمین را رصد کرد و داده‌هایی درباره محصولات زراعی، آلودگی اقیانوس‌ها، توسعه شهرها و غیره جمع‌آوری کرد. همچنین مجموعه‌ای از بالون‌های تراولر که در ناحیه استراتوسفر جو زمین پرواز می‌کنند می‌توانند خدمات مخابراتی و وای-فای برای مناطق دورافتاده یا مناطقی که دچار بلایای طبیعی شده‌اند فراهم کنند. استفاده دیگر این بالون‌ها می‌تواند آزمایش ابزارهای ساخته‌شده برای کاربرد در فضا باشد.

 

منبع: houstonchronicle

فضانوردی و سرنشین‌دار | توریسم فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

استفاده از بالون اینترنت برای شرایط بحران تائید شد

1397/08/13
در مانور مدیریت ارتباطات بی‌سیم از طریق بالون که با محوریت بالون مخابراتی و با پیش‌فرض وقوع یک بحران برای زیرساخت‌های منطقه فرضی صورت گرفت، کاربران ویژه قادر شدند از ظرفیت خدمات‌رسانی...

بالون‌های استراتوسفری جایگزین ارزان‌قیمت ماهواره‌ها

1397/08/28
ارتش آمریکا مشغول آزمایش بالون‌هایی است که به نقطه خاصی از لایه استراتوسفر جو می‌روند و جایگزین ارزان قیمت برای ماهواره به‌حساب می‌آیند. سازمان دارپا (DARPA) آزمایش این بالون‌ها را آغاز...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.