1397/10/04

جریمه 900000 دلاری برای پرتاب بی اجازه ماهواره

کمیسیون مخابراتی فدرال آمریکا ​(FCC)مقدار جریمه استارت‌آپ فضایی سوارم (Swarm Technologies) را به مبلغ 900 هزار دلار تعیین کرد. این استارت‌آپ در ژانویه سال 2018 به کمک ماهواره‌بر هندی PSLV و در جریان یک پرتاب جمعی 31 ماهواره‌ای، ۴ ماهواره به فضا فرستاد که به دلیل کوچک بودن بیش از حد، امکان ردیابی آن‌ها...
جریمه 900000 دلاری برای پرتاب بی اجازه ماهواره

کمیسیون مخابراتی فدرال آمریکا  (FCC)مقدار جریمه استارت‌آپ فضایی سوارم (Swarm Technologies) را به مبلغ 900 هزار دلار تعیین کرد. این استارت‌آپ در ژانویه سال 2018 به کمک ماهواره‌بر هندی PSLV و در جریان یک پرتاب جمعی 31 ماهواره‌ای، 4 ماهواره به فضا فرستاد که به دلیل کوچک بودن بیش از حد، امکان ردیابی آن‌ها وجود نداشت و از این رو FCC اجازه پرتاب آن‌ها را به این استارت‌آپ نداده بود. البته این جریمه 900 هزار دلاری در مقایسه با اصل مبلغ جریمه پرتاب بی‌اجازه ماهواره به فضا که 120 میلیون دلار می‌باشد، بسیار ناچیز است اما FCC با زهر چشم گرفتن از سوارم به شرکت‌های دیگر نشان داد که در این مورد با کسی شوخی ندارد.

ماهواره‌های سوارم که از ماهواره‌های مکعبی یک واحدی هم کوچکتر هستند، برای آزمایش سامانه مخابراتی تجربی این شرکت طراحی شده‌اند و FCC صدور اجازه پرتاب را منوط به افزایش ابعاد این ماهواره‌ها دانسته بود. شبکه ارتباطی این ماهواره‌ها مبتنی بر اینترنت اشیا است و به نظر می‌رسد پرتاب آن‌ها به فضا برای امکان سنجی ارائه خدمات اینترنت اشیا در فضای خارج از کره زمین صورت گرفته است. شرکت سازنده می‌گوید می‌توان از این ماهواره‌ها برای تقویت شبکه‌های ارتباطی در حوزه‌هایی همچون حمل و نقل و کشاورزی استفاده کرد.

منبع: Space

حقوق فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.