1397/09/13

۴ دسامبر؛ سالروز نخستین دیدار با ایستگاه فضایی بین‌المللی

۴دسامبر ۱۹۹۸ فضاپیمای ایندور (Endeavor) حلقه رابط - یونیتی(Unity)- را به مدار زمین حمل کرد. در این پرواز ۵ کیهان نورد آمریکا به نام‌های نانسی کوری، رابرت کابانا، فردریک استور کاو، جری راس، جیمز نیومن و یک روس به نام سرگئی کریکالف راهی مدار زمین شدند تا در آنجا کار اتصال این قطعه با زاریا را صورت دهند. در...
۴ دسامبر؛ سالروز نخستین دیدار با ایستگاه فضایی بین‌المللی

گرچه زاریا نخستین بخش از ایستگاه فضایی بین‌المللی روز ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸ در مدار قرار گرفت اما چه این قطعه و چه بخش‌های دیگر بدون اتصال قسمتی که آن را می‌توان حلقه رابط با بخش روسی نام گذاشت عملا بی‌فایده بود. این حلقه اتصال می‌توانست اجازه دهد قسمت‌های آمریکایی ایستگاه به قسمت روسی متصل شوند.
 ۴دسامبر ۱۹۹۸ فضاپیمای ایندور (Endeavor) حلقه رابط - یونیتی(Unity)- را به مدار زمین حمل کرد. در این پرواز ۵ کیهان نورد آمریکا به نام‌های نانسی کوری، رابرت کابانا، فردریک استور کاو، جری راس، جیمز نیومن و یک روس به نام سرگئی کریکالف راهی مدار زمین شدند تا در آنجا کار اتصال این قطعه با زاریا را صورت دهند.
در ۶ نوامبر نانسی کوری با کمک بازوی مکانیکی این حلقه را ۴ متر بالا برد و با مکانیزم پیچیده و خاصی در حالیکه رابرت کابانا و دیگر سرنشینان از طریق دوربین‌های تلویزیونی بر عملیات اتصال حلقه رابط را زیر نظر داشتند، به زاریا ملحق کرد.
گرچه همه اعضای گروه در هیجان ورود به ایستگاه بودند ولی قبل از آن باید دو راهپیمایی فضایی توسط راس و نیومن انجام می‌شد. این دو یک راهپیمایی در ۷ دسامبر انجام دادند که طی آن چهل کابل رایانه‌ای و برق را به محل‌های مربوطه نصب و اتصال بین دو قطعه را برقرار کردند. راهپیمایی بعدی در ۹ دسامبر انجام شد که راس و نیوتن در بدنه بیرونی حلقه ارتباطی دو سامانه تله متری و ارتباطی را نصب کردند.
سرانجام در ۱۰ دسامبر سرنشینان ایندور توانستند به ایستگاه قدم بگذارند. بعد از یک بررسی همه جانبه، راه‌اندازی و آزمایش چند دستگاه، فضانوردان به ایندیور بازگشتند و به استراحت پرداختند البته کار بررسی و راه‌اندازی دستگاه‌ها روز بعد هم ادامه یافت. افراد باید همه‌کارهای پیش‌بینی شده را در دو بخش زاریا و حلقه اتصال از جمله حمل بارهایی را که با شاتل به مدار برده بودند همچنین نمونه‌بردای هوای داخل بخش ها به پایان می‌رسانند.
در ۱۲ دسامبر راس و نیومن سومین راهپیمایی را در فضای باز کیهانی انجام دادند که طی آن چند دستگاه فنی و کاربردی در بدنه بیرونی ایستگاه فعال شد تا در پروازهای آتی از آنها استفاده شود.
در ۱۳ دسامبر ایندور از حلقه اتصالی شماره ۲ جدا شد و سفر مستقل خود را ادامه داد. فضاپیمای ایندور سرانجام در شب ۱۶ دسامبر ۱۹۹۸ به سلامت بر باند فرود پایگاه کندی بر زمین نشست. به این ترتیب حلقه رابط، شرایط لازم برای نصب قطعات دیگر به ایستگاه فضایی بین‌المللی و فعالیت در آن را فراهم آورد و این آغازی شد بر ساختن بزرگترین سازه ساخت بشر در فضا.


فضانوردی و سرنشین‌دار | تاریخ و فرهنگ فضایی جهان |

نظر شما
اخبار مرتبط

ایستگاه فضایی بین المللی ۲۰ ساله شد

1397/08/30
۲۰ سال قبل یکی از بلندپروازانه ترین پروژه های ساخت و ساز تاریخ بشر با ارسال ماهواره‌بر روسی پرتون به مدار زمین آغاز شد. این وسیله نقلیه رباتیک در تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸ یک ماژول کنترل به...

ایستگاه فضایی بین المللی موقتاً بزرگتر می‌شود

1397/09/12
ایستگاه فضایی بین‌المللی به‌طورکلی بزرگ است اما اکنون ساکنین آن موفق شده‌اند با کمک بازوی رباتیک پیشرفته، یک سفینه‌ی باری به نام سیگنوس (Cygnus) را به آن اضافه کنند. این فضاپیما که ۲۶ آبان...

پربازدیدکننده ترین خبر

مرکز ملی فضایی رویایی که تعبیر نشد

عمر کوتاه مرکز ملی فضایی سرانجام پس از فراز و نشیب‌های فراوان با نامه‌ای از سوی رئیس دفتر رئیس جمهور به پایان رسید و کلیه اختیارات این مرکز به جز بخش‌های مرتبط با توسعه فناوری به سازمان فضایی ایران تفویض شد. این تغییر که با عنوان ادغام مرکز ملی فضایی در برخی ستادهای معاونت علمی و تشکیل ستاد توسعه فناوری‌های حوزه فضایی و حمل و نقل پیشرفته در رسانه‌های رسمی بازتاب یافت با توجه به روند عملکرد این نهاد کاملا قابل انتظار بود.