1397/08/09

شکست اولین تلاش برای پرتاب ماهواره بر خصوصی چین

یک حامل چینی که به منظور واکنش چین به شرکت اسپیس‌ایکس(SpaceX) آمریکا ساخته شده بود، در اولین پرواز خود موفق به قرار گرفتن در مدار نشد. یک شرکت مستقر در پکن به نام لنداسپیس (Landspace) این ماهواره‌بر سه مرحله‌ای موسوم به "Zhuque-1" را ساخته است. این شرکت در وبلاگ خود تایید کرد که مراحل اول و دوم این...
شکست اولین تلاش برای پرتاب ماهواره بر خصوصی چین

یک حامل چینی که به منظور واکنش چین به شرکت اسپیس‌ایکس(SpaceX) آمریکا ساخته شده بود، در اولین پرواز خود موفق به قرار گرفتن در مدار نشد.
یک شرکت مستقر در پکن به نام لنداسپیس (Landspace) این ماهواره‌بر سه مرحله‌ای موسوم به ژوخو-1 "Zhuque-1" را ساخته است. این شرکت در وبلاگ خود تایید کرد که محموله این ماهواره‌بر به دلیل خرابی مرحله سوم به مدار نرسید.

ماهواره‌بر ژوخو-۱ حامل یک ماهواره به نام "فیوچر"(Future) بود که توسط شرکت مینواسپیس (MinoSpace Technology) برای گروه تلویزیونی مرکزی چین (CCTV) ساخته شده بود. این ماهواره سنجشی ۴۰کیلوگرمی قرار بود دو سال در مدار SSO در فاصله ۵۰۰کیلومتری از زمین مستقر باشد. این شرکت همچنین اعلام کرد که ماموریت این ماهواره پیش از آنکه پرتاب شود، به پایان رسید.
اغلب علاقه‌مندان به پرتاب‌های فضایی، نام شرکت‌های خصوصی بزرگی نظیر اسپیس‌ایکس یا بلواوریجین را شنیده‌اند، اما تاکنون کمتر نامی از شرکت‌های خصوصی دیگر برای فرستادن ماهواره‌های اختصاصی به مدار زمین از جانب چینی‌ها یا دیگر تیم‌های بین‌المللی به میان آورده شده است.
تلاش‌ها برای بهبود برنامه فضایی از جانب چینی‌ها تا حد زیادی به شی جین‌پینگ (Xi Jinping)، رئیس جمهور این کشور، بازمی‌گردد. وی در سال ۲۰۱۲ گفت که می‌خواهد کشورش به ابرقدرت پرواز فضایی تبدیل شود و تا سال ۲۰۲۲ یک ایستگاه فضایی سرنشین‌دار را به مدار خواهد فرستاد.
البته واژه شکست برای هیچ شرکت بزرگی غریبه نیست، چرا که اسپیس‌ایکس نیز در سال‌های اولیه فعالیت خود چندین بار با شکست مواجه شد و هنوز هم در پرتاب‌های متعدد خود گاهی دچار این اتفاق می‌شود.

ماهواره‌بر و پرتاب |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.