1397/08/07

با پرتاب خلیفه‌ست، امارات هم ماهواره‌ساز شد

اولین ماهواره بومی پیشرفته کشور امارات به فضا پرتاب شد و نقطه عطفی را در فعالیت‌های فضایی این کشور رقم زد. ماهواره سنجشی خلیفه‌ست (KhalifaSat) از پایگاه فضایی تانگاشیما (Tanegashima) در ژاپن و سوار بر ماهواره‌بر میتسوبیشی H-IIA به فضا ارسال شد. این ماهواره ۳۳۰کیلوگرمی که پهنایی کمتر از ۱.۵ متر و ارتفاعی...
با پرتاب خلیفه‌ست، امارات هم ماهواره‌ساز شد

علیرضا فتحی-اولین ماهواره بومی پیشرفته کشور امارات به فضا پرتاب شد و نقطه عطفی را در فعالیت‌های فضایی این کشور رقم زد. ماهواره سنجشی خلیفه‌ست (KhalifaSat) که توسط یک تیم از مهندسین و دانشمندان جوان اماراتی در مرکز فضایی محمد بن راشد (MBRSC) طراحی و تولید شده، از پایگاه فضایی تانگاشیما (Tanegashima) در ژاپن و سوار بر ماهواره‌بر میتسوبیشی H-IIA به فضا ارسال شد. این ماهواره ۳۳۰کیلوگرمی که پهنایی کمتر از ۱.۵ متر و ارتفاعی برابر با ۲متر دارد، نهایتا در مدار SSO و در فاصله حدودا ۶۱۳کیلومتری از سطح زمین قرار خواهد گرفت.

ماهواره خلیفه‌ست، توسط تیمی ۷۰نفره طراحی، تست و تولید شده که اکثر آن‌ها مابین ۲۷و ۲۸سال سن دارند. در واقع سوای از دستیابی به اهداف فناورانه و توقعات موجود از یک ماهواره سنجشی، یکی از اهداف این پروژه، بها دادن به جوانان و تربیت نسلی از دانشمندان فضایی برای انجام پروژه‌های فضایی جاه‌طلبانه کشور امارات طی دهه‌های آتی می‌باشد.

خلیفه‌ست پس از ماهواره‌های دوبی‌ست-۱ (DubaiSat-1) و دوبی‌ست-۲، سومین ماهواره اماراتی خواهد بود که به فضا پرتاب می‌شود. این دو ماهواره سنجشی توسط شرکت کره‌ای ست‌رک (Satrec Initiative) برای امارات تولید شده بودند. خلیفه‌ست را نیز به نوعی می‌توان حاصل همان همکاری دانست چرا که باس ماهواره‌ای به کار رفته در ساخت این ماهواره، باس SI-300 می‌باشد که توسط ست‌رک تولید می‌شود و در ماهواره‌های دوبی‌ست-۱ و ۲ استفاده شده بود. ضمن اینکه مهندسین اماراتی دانش لازم برای ساخت خلیفه‌ست را در جریان همکاری با ست‌رک کسب کرده بودند. دیگر نکته قابل توجه، همزمانی آغاز پروژه ساخت خلیفه‌ست با پرتاب دوبی‌ست-۲ می‌باشد. بدین معنی که در سال ۲۰۱۳و بلافاصله پس از پرتاب دومین ماهواره ساخته‌شده توسط پیمانکار خارجی، کار بر روی ساخت مستقل یک نمونه بومی بهبودیافته از همان نوع ماهواره آغاز شد.

تصاویر تهیه‌شده توسط ماهواره خلیفه‌ست که دقت 0.7 متر را در حالت سیاه و سفید و ۲.۹۸متر را در حالت رنگی دارند، برای نقشه‌برداری شهری، نظارت بر پروژه‌های ساخت و ساز و همچنین مطالعات محیط زیستی در راستای گرمایش جهانی استفاده خواهند شد. این ماهواره برای تامین نیرو به چهار پنل خورشیدی مجهز شده و ۵سال طول عمر خواهد داشت. به ادعای مهندسین این پروژه، ابزارها و سامانه‌های به کار رفته در خلیفه‌ست بسیار پیشرفته‌تر از دو ماهواره قبلی می‌باشد. ذکر این نکته خالی از لطف نیست که از تاسیس سازمان فضایی امارات تنها ۴سال می‌گذرد اما این کشور اکنون یک ماهواره سنجشی بومی مطابق با استانداردهای جهانی به فضا فرستاده است و قصد دارد تا ۳سال دیگر به مریخ کاوشگر بفرستد.

ماهواره‌بر و پرتاب | سنجش از دور |

نظر شما
اخبار مرتبط

وضع مقررات تازه در امارات با تمرکز بر اقتصاد فضا

1397/06/13
سازمان فضایی امارات متحده عربی (UAE Space Agency) می‌خواهد با وضع قوانین و مقررات تازه و مناسب، موجب تسریع جذب سرمایه‌گذاران بخش خصوصی در صنعت فضایی کشور شود. دکتر محمد ناصر آل احبابی (Dr...

ناسا و سازمان فضایی امارات توافقنامه همکاری امضا کردند

1397/07/17
ناسا (NASA) و سازمان فضایی امارات (UAESA) توافقنامه‌ای را درباره همکاری و اجرای پروازهای فضایی امضا کردند. توافقنامه جدید ضمیمه توافقنامه جامعی است که در ماه ژوئن سال ۲۰۱۶ بین نمایندگان...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.