1397/08/12

ناسا چتر خود را در فضا باز کرد

آژانس فضایی آمریکا(NASA) اولین سیستم چتر نجات موشکی خود موسوم به اسپایر (ASPIRE) را که قرار است در مأموریت مریخ ناسا در سال ۲۰۲۰ استفاده شود، برای اولین بار در مدار زیرین زمین آزمایش کرد. ناسا گزارش داد که یک چتر نجات طراحی شده برای استفاده در مأموریت‌های آینده در مریخ، چه به صورت رباتیک و چه توسط...
ناسا چتر خود را در فضا باز کرد

آژانس فضایی آمریکا(NASA) اولین سامانه چتر نجات موشکی خود موسوم به اسپایر (ASPIRE) را که قرار است در مأموریت مریخ ناسا در سال  ۲۰۲۰ استفاده شود، برای اولین بار در مدار زیرین زمین آزمایش کرد.
ناسا گزارش داد که یک چتر نجات طراحی شده برای استفاده در مأموریت‌های آینده در مریخ، چه به صورت رباتیک و چه توسط فضانوردان، با نتایج مثبت آزمایش شده است.
این فناوری جدید به نام اسپایر (ASPIRE) یا  Advanced Supersonic Parachute Inflation Research Experiment روی یک ماهواره‌بر Black Brant IX در ساعت‌های اولیه روز ۷ سپتامبر آزمایش شد.
این چتر موجب می‌شود محموله‌های فضایی پس از جدا شدن از فضاپیما، به سلامت به زمین برسند.
با توجه به گفته‌های ناسا، محموله از فضاپیما جدا می‌شود و درحالی‌که وارد جو می‌شود و به فاصله مناسب می‌رسد، چتر باز می‌شود.
این چتر نجات در عرض ۰.۴ثانیه از شکل یک سیلندر به شکل کاملاً باز درمی‌آید.
ناسا به سرعت باز شدن این چتر نجات افتخار می‌کند، چرا که سریع‌ترین در جهان است و رکورد جهانی را شکست.
البته اسپایر برای عملکرد بهتر نسبت به چترهای نجات عادی طراحی شده و از نایلون، تکنورا و الیاف کولار ساخته شده است که قادر خواهد بود تا بارهای سنگین‌تر را حمل کند و هنگام عبور از جو جان سالم به در ببرد.

ناسا چتر خود را در فضا باز کرد
جان مک‌نامه (John B. McNamee)،  مدیر پروژه مریخ ۲۰۲۰، اعلام کرد: «مریخ ۲۰۲۰ سنگین‌ترین محموله تاریخ را حمل می‌کند تا به سطح مریخ برساند و همانند تمام مأموریت‌های مریخی گذشته، ما فقط یک چتر نجات داریم و این چتر باید کار کند.»
آزمایشگاه پیشران جت ناسا که این پروژه را مدیریت می‌کند، می‌گوید که مقامات به استفاده از اسپایر و به کارگیری آن در مأموریت مریخ ۲۰۲۰ چراغ سبز نشان داده‌اند.
مأموریت مریخ ۲۰۲۰
چتر نجات اسپایر مسئول حمل یک مریخ‌نورد خواهد بود. این کاوشگر که هنوز نامش اعلام نشده، جایگزین مریخ‌نورد کنجکاوی(Curiosity) می‌شود و حدود ۱۰فوت طول، ۹ فوت عرض و ۷ فوت ارتفاع دارد. وزن آن نیز حدود ۱۰۵۰ کیلوگرم است.
مریخ ۲۰۲۰  جدیدترین تلاش ناسا برای کاوش سطح سیاره سرخ است. هدف این است که به سؤالات بالقوه قابلیت زندگی در همسایه زمین، از جمله جستجوی آن برای یافتن نشانه‌هایی از زندگی میکروبی در گذشته این سیاره، پاسخ داده شود.
این مریخ‌نورد همچنین به ابزارهایی برای جمع‌آوری نمونه‌هایی از سطح مریخ که برای مأموریت‌های آینده استفاده می‌شود، مجهز خواهد شد. انتظار می‌رود که این مریخ‌نورد راه را برای مأموریت‌های فضانوردان به مریخ هموار کند.
ناسا اعلام نکرده است که این کاوشگر در کجای مریخ فرود خواهد آمد، اما انتظار می‌رود که ماه ژوئیه یا اوت سال ۲۰۲۰ پرتاب شود و سپس تا ماه فوریه سال ۲۰۲۱ به مقصد خود برسد.
آزمایشگاه پیشران جت ناسا که این پروژه را مدیریت می‌کند، می‌گوید که مقامات به استفاده از اسپایر و به کارگیری آن در مأموریت مریخ ۲۰۲۰ چراغ سبز نشان داده‌اند.


فناوری‌های نوین | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

مریخ جای ما نیست!

1397/07/25
چند سالی است که از پیشنهاد برنامه مارس وان (Mars One) یا سفر بی بازگشت به مریخ از طرف یک شرکت هلندی به همین نام می‌گذرد و عده بسیاری از جمله از ایران داوطلب این سفر شده‌اند بدون آنکه مطالعه...

ادعای وجود اکسیژن در سطح زیرین مریخ

1397/08/02
ناسا می‌گوید جدیدترین بررسی‌ها حاکی از این است که احتمالا سطح زیرین مریخ مملو از اکسیژن است که می‌تواند امکان زندگی و سکونت در سیاره سرخ را فراهم کند. این مطالعه توسط ولادا استامنکوویچ،...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.