1397/08/05

رونمایی چینی‌ها از ایستگاه فضایی تیانه

در پنجمین کنفرانس فضانوردی، که در شهر شیائو چین برگزار شد، چینی‌ها از تیانه ()، ایستگاه فضایی جدید این کشور، رونمایی کردند. بخش مرکزی تیانه قرار است در سال ۲۰۲۰ به مدار زمین پرتاب شود و تکمیل ساخت‌و‌ساز تا سال ۲۰۲۲ با عمر ۱۰-۱۵ سال برنامه ریزی شده است. تیانه به شش سکوی الحاق مجهز است و طبق برنامه...
رونمایی چینی‌ها از ایستگاه فضایی تیانه

در پنجمین کنفرانس فضانوردی، که در شهر شیائو چین برگزار شد، چینی‌ها از تیانه (Tianhe)، ایستگاه فضایی جدید این کشور، رونمایی کردند.
بخش مرکزی تیانه  قرار است در سال ۲۰۲۰ به مدار زمین پرتاب شود و تکمیل ساخت‌و‌ساز تا سال ۲۰۲۲ با عمر ۱۰-۱۵ سال برنامه ریزی شده است.
تیانه به شش سکوی الحاق مجهز است و طبق برنامه اعلام شده از سوی سازمان فضایی چین، دو واحد آزمایشگاهی با نام های وینتیان (به معنای جستجوگر فلک) و منتیان (به معنای رویاهای آسمانی) بعدا به بخش مرکزی ایستگاه تیانه متصل خواهند شد.
بخش مرکزی تیانه شامل سه بخش محوطه زندگی، واحدسامانه‌ها و سکوی اتصال مرکزی است و می‌تواند پشتیبانی و زندگی برای سه عضو خدمه را فراهم می‌کند. محوطه زندگی شامل یک آشپزخانه، توالت، تجهیزات کنترل آتش، پردازش هوا و تجهیزات کنترل، رایانه مرکزی، دستگاه‌های علمی، تجهیزات ارتباطی برای ارتباط دیداری و شنیداری با مرکز هدایت کنترل زمین در پکن و دیگر تجهیزات است.
این پیکربندی همچنین واحدهای مختلف از جمله واحد اخترشناسی مجهز به تلسکوپی با نام زونتیان یا واحد تعمیرات مجهز به سامانه‌های مختلف تعویض و تعمیر قطعات نیز بطور دوره‌ای به تیانه متصل خواهند شد.  
قرار است یک مدل کامل از ایستگاه فضایی تیانه به همراه بخش‌های مربوطه در اوائل نوامبر سال جاری در نمایشگاه هوا فضا چین در شهر ژوهای در معرض دید همگان قرار گیرد.

فضانوردی و سرنشین‌دار |

نظر شما
اخبار مرتبط

چین یک سامانه پیشران کپسول‌های آزمایشگاهی را در ایستگاه فضایی خود آزمایش کرد

1397/06/06
منابع آگاه خبری از آزمایش موفقیت‌آمیز سامانه پیشران کپسول‌های آزمایشگاهی چین در ایستگاه فضایی این کشور خبر دادند. مهندسان، سامانه پیشران کپسول‌های آزمایشگاهی در ایستگاه فضایی چین را با...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.