1397/08/04

ماهواره اقیانوس‌شناسی جدید چین به فضا فرستاده شد

چین بار دیگر یک ماهواره به فضا پرتاب کرد؛ ماهواره‌‌ای که قصد نظارت بر اقلیم اقیانوس‌ها را دارد. پرتابگر این ماهواره که " HY-۲B" نام دارد، لانگ مارج۴بی (Long March-۴B) است. این ماهواره از مرکز پرتاب "تایوآن"( Taiyuan) در شمال شهر شانشی به فضا پرتاب شد. عمر این ماهواره ۵ سال برآورد شده است و می‌تواند...
ماهواره اقیانوس‌شناسی جدید چین به فضا فرستاده شد

چین بار دیگر یک ماهواره به فضا پرتاب کرد. ماهواره‌‌ای که قصد نظارت بر اقلیم اقیانوس‌ها را دارد.
پرتابگر این ماهواره که " HY-۲B" نام دارد، لانگ مارج۴بی (Long March-۴B) است. این ماهواره از مرکز پرتاب "تایوآن"( Taiyuan) در شمال شهر شانشی به فضا پرتاب شد.
عمر این ماهواره ۵ سال برآورد شده است و می‌تواند تمام مدت، وضعیت آب و هوا را بررسی کند.
ماهواره " HY-۲B" به حسگرهای ارتفاع‌سنج، پراکندگی‌سنجی و دوربین میکرو ویو مجهز شده و قادر است ۹۰درصد از اقیانوس‌های جهان را رصد کند و اطلاعاتی پویا راجع به اقیانوس‌ها فراهم آورد که از میان این اطلاعات می‌توان به بررسی سرعت باد،دمای سطح دریا،میزان یخ دریاها و میزان بارش اشاره کرد.
در ماه آگوست ۲۰۱۱ میلادی بود که چین برای اولین بار یک ماهواره نظارت دریایی به نام " HY-۲A" به مدار زمین فرستاد. این ماهواره ۷ سال در مدار زمین قرار داشت.
ماهواره " HY-۲B" در بررسی منابع اقیانوسی نقشی کلیدی دارد و می‌تواند به مدیریت بهتر محیط زیست کمک کند.

ماهواره‌بر و پرتاب | سنجش از دور |

نظر شما
اخبار مرتبط

چین ماهواره تشخیص موج‌های گرانشی فضایی پرتاب می‌کند

1397/07/28
چین قصد دارد اولین ماهواره خود را برای آزمایش فناوری‌های برنامه تشخیص موج گرانشی مبتنی بر فضا تیانکین (Tianqin) تا پایان سال ۲۰۱۹، پرتاب کند. برنامه تیانکین توسط پژوهشگران دانشگاه Sun...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.