1397/08/14

پرتاب های حامل فضایی ‌‌rokot-2 از سال ۲۰۲۱ از سر گرفته میشود

روسکاسموس(roscosmos) اعلام کرد برنامه دارد تا پرتاب‌های حامل‌های فضایی سبک‌وزن روکت- ۲(rokot-2) را از سال ۲۰۲۱ ازسر بگیرد. در ماه آگوست(مرداد) روسکاسموس اعلام کرد که ایستگاه تحقیقات فضایی خرونیچف در حال طراحی سامانه‌های کنترلی جدید برای این حامل‌فضایی است. حامل های فضایی ‌rokot-2 قادرند محموله هایی...
پرتاب های حامل فضایی ‌‌rokot-2  از سال ۲۰۲۱ از سر گرفته میشود

روسکاسموس اعلام کرد برنامه دارد تا پرتاب‌های حامل‌های فضایی سبک‌وزن روکت- ۲(rokot-2) را از سال ۲۰۲۱ ازسر بگیرد.

روسکاسموس انتظار دارد با اجرای این پروژه درآمدی در حدود  ۸.۸میلیارد روبل(۱۲۰ میلیون دلار)  کسب کند. یک مقام روسکاسموس که خواست نامش فاش نشود گفت: «پیش‌بینی می‌شود درآمد سالانه این پروژه به ۵۰۰ میلیون روبل برسد که می‌تواند تا سالانه ۲ میلیارد روبل هم افزایش داشته باشد که در آن صورت تا سال ۲۰۲۵ سود خالص پروژه به ۸.۸ میلیارد روبل می‌رسد.» این منبع همچنین اشاره کرد سرمایه‌گذاری اولیه این پروژه حدود ۴ میلیارد روبل برآورد میشود.

در ماه آگوست(مرداد) روسکاسموس اعلام کرد که ایستگاه تحقیقات فضایی خرونیچف در حال طراحی سامانه‌های کنترلی جدید روسی برای این حامل‌فضایی است.لازم به ذکر است که سامانه‌های کنترلی قبلی ساخت کشور اکراین بودند.

 حامل‌های فضایی ‌rokot-2  قادرند محموله‌هایی تا وزن ۱۹۵۰ کیلوگرم را به ارتفاع ۲۰۰کیلومتری از سطح دریا (مدار لئو)منتقل کنند.

 
منبع: sputniknews

ماهواره‌بر و پرتاب | اقتصاد فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.