1397/07/30

فضانوردی به چه درد می‌خورد؟

پاول وینوگرادوف (Pavel Vinogrado)، فضانورد باسابقه روس، که حدود ۵۵۰روز از عمر خود را در مجتمع مداری میر (Mir) و ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) گذرانده در پاسخ به اینکه فضانوردان مأمور به انجام چه آزمایش‌هایی هستند و آیا کار در فضا تنها به همین نمایش‌ها ختم می‌شود می‌گوید: «واقعیت قضیه این نیست. کشورها...
فضانوردی به چه درد می‌خورد؟

پاول وینوگرادوف (Pavel Vinogrado)، فضانورد باسابقه روس،  که حدود ۵۵۰روز از عمر خود را در مجتمع مداری میر (Mir) و ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) گذرانده در پاسخ به اینکه فضانوردان مأمور به انجام چه آزمایش‌هایی هستند و آیا کار در فضا تنها به همین نمایش‌ها ختم می‌شود می‌گوید: «واقعیت قضیه این نیست. کشورها سالانه بودجه‌هایی کلان را برای تفریح فضانوردان نمی‌پردازند. یک فضانورد در کنار کارهایی که باید برای بقای ایستگاه انجام دهد, روزانه وقت زیادی را صرف انجام آزمایش‌های مختلف می‌کند.»
وینوگرادوف که طی سه سفر طولانی به مدار زمین ۷راهپیمایی فضایی داشته درباره راهپیمایی فضایی می‌گوید: «مشکلات راهپیمایی فضایی ربطی به جاذبه ندارد. در جریان راهپیمایی‌های فضایی, از نظر فیزیکی فشار زیادی به انسان وارد می‌آید. لباسی که آن‌ها برای راهپیمایی فضایی می‌پوشند در زمین ۲۰۰کیلوگرم وزن دارد. درست است که آنجا وزن لباس حس نمی‌شود اما تمام حرکات باید با دست صورت گیرد. با دست حرکت می‌کنید، با دست باید ترمز کنید، با دست باید وضعیت را حفظ کنید. برای یک متر تغییر مکان شما باید دو بار حلقه کابل‌های بسته شده به کمرتان را از یک نقطه باز و به نقطه دیگر قفل کنید. تمام این کارها با کمک دست انجام می‌شود.»
وی افزود: «به این دلیل، در آخر راهپیمایی ۶–۵ ساعته، از خستگی نمی‌توانید انگشت دست‌ها را باز و بسته کنید. علاوه بر این ۶ساعت به اصطلاح در «چمدان» هستید، ۷ساعت کار در فضا یعنی تقریبا یک روز کاری. تمام روز کاری در این لباس کوچک و بسته. آب بدن هم به دلیل فشار کاری از بین می‌رود. از نظر ‌مسئولیت بزرگی دارد و باید انجام دهد. به این ترتیب در پایان کار هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی به کلی خسته و ناتوان می‌شود. یکی از فضانوردان بعد از انجام کار در بیرون از ایستگاه فضایی به‌قدری خسته شد که حتی توان حرکت را از دست داد و همکارش مجبور شد او را به "کول" بکشد و به ایستگاه برگرداند.»
وینوگرادوف می‌گوید: «هر یک از گروه‌های اعزامی به ایستگاه‌های فضایی وظایف دشواری از جمله انجام آزمایش‌های مختلفی را بر عهده دارند که برای انجام آن‌ها، از ماه‌ها قبل از سفر آموزش می‌بینند. به‌طور مثال در یک دوره در قسمت روسی ایستگاه فضایی بین‌المللی بیش از ۲۰۰ آزمایش مختلف علمی با موفقیت اجرا شده است. این آزمایش‌ها دربرگیرنده حدود ۱۰زمینه مختلف اعم از ژئوفیزیک، طب، زیست‌شناسی، مطالعه منابع طبیعی، بیوتکنولوژی فضایی، موادشناسی، وسایل فنی، سامانه‌های محرکه فضایی و نیز بررسی‌های نظری, علمی و آموزشی بوده است.»
آزمایش دستگاهی برای تولید کریستال که در جریان آن بلور مولکول کلان بیولوژیکی برای بیوتکنولوژی، داروسازی، علوم پزشکی، ساخت نسل جدید داروها و حل مسائل بخش کشاورزی به دست می‌آید. مثلا بلورهای بی‌نظیر «اینترلیکین-۱ بتا» تولید شد. همچنین آلبومین‌های مصنوعی با نام علمی تی.بی-۱(T.B-1) که مدل مشخصات آنتی‌ژنی ویروس ایدز است و امکان دارد از این ماده در آینده برای ساخت واکسن ایدز استفاده شود.
آزمایشی با نام «توفان» که مخصوص نظارت بر حوادث طبیعی و بررسی وضعیت مناطقی است که تحت تأثیر عوامل شدید طبیعی قراردارند.
داده‌های جدیدی برای حل و فصل مسائل اساسی فیزیولوژی و بیولوژی جاذبه، فیزیولوژی روانشناختی و رادیو بیولوژی.
از جمله دیگر آزمایش‌ها در ایستگاه فضایی بین‌المللی, کار بر روی نمونه‌های فعال میکروب‌هایی بود که می‌توانند نفت و محصولات نفتی را تجزیه کنند. از این میکروب ها در آینده می‌توان برای از بین بردن آلودگی‌های نفتی محیط زیست از جمله نشتی کشتی‌های حمل و نقل نفت در دریاها و اقیانوس‌ها استفاده کرد.

فضانوردی و سرنشین‌دار | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

مشکلات گمرکی فضانوردان!

1397/06/31
شاید برای بسیاری شنیدن این‌که فضانوردان هم باید از ورودی‌های کنترل گذرنامه و گمرک عبور کنند و بار همراه آن‌ها مشمول قوانین گمرکی است باورنکردنی باشد اما این‌یک واقعیت است که قوانین گمرکی...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.