1397/07/28

چین، ماه مصنوعی می‌سازد!

یکی از شهرهای چین در نظر دارد برای روشن کردن آسمان‌، یک "ماه مصنوعی" به آسمان پرتاب کند. قرار است این ماهواره درخشان در سال ۲۰۲۰ در جنوب غربی شهر چنگدو مورد استفاده قرار گیرد و هشت ساعت روشنایی ماه واقعی را داشته باشد. وو چانفند (Wu Chunfend)، مدیر موسسه پژوهشی چنگدو (Casc)، برای نخستین بار درباره این...
چین، ماه مصنوعی می‌سازد!

یکی از شهرهای چین در نظر دارد برای روشن کردن آسمان‌، یک "ماه مصنوعی" به آسمان پرتاب کند. قرار است این ماهواره درخشان در سال ۲۰۲۰ در جنوب غربی شهر چنگدو مورد استفاده قرار گیرد و هشت ساعت روشنایی ماه واقعی را داشته باشد.
این نخستین بار نیست که انسان‌ها برای پرتاب یک شیء درخشان به آسمان تلاش می‌کنند. پروژه‌هایی از این دست پیشتر هم امتحان شده و نهایتا با شکست مواجه شده‌اند.
جزئیات کمی درباره این پروژه منتشر شده، اما گفته می‌شود ایده اصلی آن، متعلق به یک هنرمند فرانسوی است که پیشتر، گردنبندی از آینه معلق در بالای زمین را به تصویر کشیده بود.
وو چانفند (Wu Chunfend)، مدیر موسسه پژوهشی چنگدو (Casc)، برای نخستین بار درباره این پروژه صحبت کرد.
در صورتی که این پروژه با موفقیت پیش برود، ماه مصنوعی آسمان‌ را روشن خواهد کرد و می‌تواند جایگزین چراغ‌های معمولی خیابان‌ها شود.
وو گفت: «اگرچه این پروژه، غیرممکن به نظر می‌رسد، اما پژوهشگران سال‌ها روی آن کار کرده‌اند و پیشرفت آن در حد انتظار بوده است.»
ماه مصنوعی چنگدو در حال حاضر با انتقادات بسیاری از سوی شهروندان نگران روبه‌روست که ادعا می‌کنند نور حاصل از این ماه، اثرات منفی بر حیوانات و مشاهدات نجومی خواهد داشت.
در هر حال، کانگ ویمین (Kang Weimin)، مدیر موسسه اپتیکز (Institute of Optics) باور دارد نور ماه مصنوعی، تنها در حد تابش هنگام غروب است.

فناوری‌های نوین |

نظر شما
اخبار مرتبط

برنامه ناسا برای بازگشت به ماه اعلام شد

1397/07/09
ناسا برنامه فضایی جدید خود را برای شش سال آینده و فراتر از آن که شامل بازگشت به کره ماه و مأموریت‌های فضای عمیق را در پی دستور دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا اعلام کرد. این طرح...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.