1397/07/24

تصویر هابل از یک کهکشان مارپیچی

تلسکوپ فضایی هابل ناسا تصویر فوق که یک کهکشان مارپیچی به نام مسیه ۹۵ (Messier 95) را ثبت کرده است. مسیه ۹۵ یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است که در فاصله ۳۵‌میلیون سال نوری از زمین قرار دارد و در صورت فلکی شیر قرار دارد و در سال ۱۷۸۱ کشف شد و چهار روز بعد توسط شارل مسیه (Charles Messier) به فهرست اجرام...
تصویر هابل از یک کهکشان مارپیچی

تلسکوپ فضایی هابل ناسا تصویر فوق که یک کهکشان مارپیچی به نام مسیه ۹۵ (Messier 95) را ثبت کرده است.
مسیه ۹۵ یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است که در فاصله ۳۵‌میلیون سال نوری از زمین قرار دارد و در صورت فلکی شیر قرار دارد  و در سال ۱۷۸۱ کشف شد و چهار روز بعد توسط شارل مسیه (Charles Messier) به فهرست اجرام مسیه افزوده شد.
تلسکوپ فضایی هابل تلسکوپی است که در سال ۱۹۹۰ توسط شاتل دیسکاوری در مدار گردش قرار گرفت. نام این تلسکوپ از نام کیهان‌شناسی به نام ادوین هابل (Edwin Hubble) گرفته شد. اگرچه هابل اولین تلسکوپ فضایی نبود ولی یکی از بزرگترین و پرکاربردترین‌ها به‌شمار می‌آید. تلسکوپ فضایی هابل  یک برنامه مشترک بین ناسا (NASA) و سازمان فضایی اروپا (ESA) است.

 

کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

تصویر نجومی روز ناسا: عناصر درخشان در سحابی روح

1397/06/13
ستاره هایی در روح ملکه اتیوپی درحال شکل گیری هستند!

شکوه یک سحابی سرخ‌رنگ

1397/07/01
یک مطالعه بر روی این ویژگی‌های رنگی آسمان یعنی ستارگان، غبار و گازهای درخشان در نزدیکی سحابی ان جی سی۶۹۱۴ (NGC 6914) انجام‌شده است.

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.