1397/07/28

چین ماهواره تشخیص موج‌های گرانشی فضایی پرتاب می‌کند

چین قصد دارد اولین ماهواره خود را برای آزمایش فناوری‌های برنامه تشخیص موج گرانشی مبتنی بر فضا تیانکین (Tianqin) تا پایان سال ۲۰۱۹، پرتاب کند. برنامه تیانکین توسط پژوهشگران دانشگاه Sun Yat-sen چین در سال ۲۰۱۵ آغاز شد. این برنامه شامل پرتاب سه ماهواره است که یک مثلث هم سطح را در اطراف زمین تشکیل می‌دهند....
چین ماهواره تشخیص موج‌های گرانشی فضایی پرتاب می‌کند

چین قصد دارد اولین ماهواره خود را برای آزمایش فناوری‌های برنامه تشخیص موج گرانشی مبتنی بر فضا  تیانکین (Tianqin)  تا پایان سال ۲۰۱۹، پرتاب کند.
برنامه تیانکین توسط پژوهشگران دانشگاه Sun Yat-sen چین در سال ۲۰۱۵ آغاز شد. این برنامه شامل پرتاب سه ماهواره است که یک مثلث هم سطح را در اطراف زمین تشکیل می‌دهند.
لوو جون (Luo Jun)، رئیس دانشگاه Sun Yat-sen و عضو آکادمی علوم چین (Chinese Academy of Sciences)، در یک کنفرانس که اخیرا در شهر گوانگژو برگزار شد، گفت: «این برنامه‌ای برای کاوش در فضا است.»
با توجه به گفته‌های لوو، در این برنامه از فناوری دقیق لیزر تداخل سنجی برای اندازه‌گیری تغییرات فاصله و مکان‌های سه ماهواره استفاده خواهند شد.
تداخل‌سنجی دانش ترکیب دو یا چند موج است به نحوی که با بررسی موج حاصل از این ترکیب بتوان اطلاعاتی در مورد موج‌های ورودی بدست آورد. ابزاری که برای تداخل امواج به‌کار می‌رود تداخل‌سنج نامیده می‌شود. تداخل‌سنج ابزاری است که بر اساس خواص موجی امواج الکترومغناطیس به خصوص نور مرئی می‌تواند اندازه‌گیری‌های بسیاری دقیقی از کمیات فیزیکی انجام دهد.
تداخل‌سنجی روشی مهم برای تحقیق در زمینه‌های اخترشناسی، اندازه‌گیری، فیزیک نور، فیزیک هسته‌ای، فیزیک ذرات، فیزیک پلاسما، فیبر نوری، زمین‌شناسی، زلزله‌شناسی، اقیانوس‌سنجی، مکانیک کوانتومی و سنجش از راه دور است.
امواج گرانشی در ساختار فضا-زمان موجب ایجاد برخی از فرآیندهای پر انرژی در جهان می‌شوند.
در فیزیک، موج گرانشی موجی است که توسط میدان گرانشی تولید می‌شود. وجود این نوع از امواج توسط آلبرت اینشتین در سال ۱۹۱۶ از طریق نظریه نسبیت عام به‌طور نظری پیش‌بینی شد و ۱۰۰ سال بعد، در سال ۲۰۱۶ به کمک تأسیسات لایگو به‌ طور تجربی مشاهده گردید. سپس در سال ۲۰۱۷ سه دانشمند،راینر ویس (Rainer Weiss)، بری بریش (Barry Barish) و کیپ استفن تورن (Kip Stephen Thorne)، به‌ طور مشترک جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۷ را به دلیل تلاش‌های خود در زمینه آشکارساز لایگوو (LIGO) برای مشاهده امواج گرانشی دریافت کردند.
لوو اذعان کرد اگرچه چین موفقیت‌های بسیاری در زمینه فناوری به دست آورده اما هنوز هم می‌بایست مطالعات بسیاری در زمینه تشخیص‌های امواج گرانشی بر پایه فضا صورت گیرد.
دانشمندان کشورهای آلمان، ایتالیا و روسیه نیز تمایل خود برای همکاری با چین در تشخیص موج گرانشی را بیان کرده‌اند.

فناوری‌های نوین | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

استفاده از امواج گرانشی برای تشخیص ابعاد پنهان جهان

1397/06/27
جهانی که در آن زندگی می‌کنیم از سه بعد فضایی تشکیل می‌شود و ابعاد و موقعیت هر چیز از طریق گرافِ ایکس، وای و زد مشخص می‌شود؛ اما برخی فیزیک‌دانان به دنبال طراحی مدل جدیدی هستند که بر مبنای...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.