1397/07/15

مخابرات لیزری در ماهواره‌های مکعبی

شرکت آمریکایی آیرواسپیس کورپوریشن (Aerospace Corporation) با انجام ماموریت اخیر خود با عنوان مخابرات اپتیکال و آزمایش سنسور (OCSD) موفق شد برای نخستین بار مخابرات لیزری را بر روی ماهواره‌های مکعبی پیاده‌سازی نماید. سامانه مخابرات لیزری در این ماموریت توسط دو ماهواره مکعبی آیروکیوب-7بی (AeroCube-7B) و...
مخابرات لیزری در ماهواره‌های مکعبی

شرکت آمریکایی آیرواسپیس کورپوریشن (Aerospace Corporation) با انجام ماموریت اخیر خود با عنوان مخابرات اپتیکال و آزمایش سنسور (OCSD) موفق شد برای نخستین بار مخابرات لیزری را بر روی ماهواره‌های مکعبی پیاده‌سازی نماید. سامانه مخابرات لیزری در این ماموریت توسط دو ماهواره مکعبی آیروکیوب-۷بی (AeroCube-7B) و آیروکیوب-۷سی (AeroCube-7C) در مدار LEO آزمایش شد و داده‌ها را با نرخ ۱۰۰مگابیت بر ثانیه انتقال داد که ۵۰برابر سریع‌تر از نرخ انتقال داده متداول در ماهواره‌های مکعبی می‌باشد.

مخابرات لیزری در ماهواره‌های مکعبی

استیو ایساکوویتز (Steve Isakowitz) مدیر این شرکت می‌گوید: «با توجه به اینکه مخابرات لیزری سریع هم‌اکنون در ماهواره‌های بزرگ به کار گرفته می‌شود، موفقیت در این ماموریت یک دستاورد شاخص محسوب می‌گردد.» همچنین تاد رز Todd Rose)) مسئول ماموریت OCSD تاکید دارد که استفاده از مخابرات لیزری فضا به زمین، تاکنون در ماهواره‌های مکعبی سابقه نداشته است. این فناوری نسبت به سامانه ‌های مخابرات رادیویی که در حال حاضر در ماهواره‌های مکعبی استفاده می‌گردد ابعاد کوچکتر، وزن سبک‌تر و نرخ انتقال داده بالاتری دارد.

ماهواره‌های ماموریت OCSD به روش مونتاژ سخت تولید شده‌اند؛ به این معنی که به منظور هدف‌گیری پایگاه زمینی با اشعه لیزر برای برقراری ارتباط، باید کل ماهواره به آن سمت چرخش کند و امکان چرخش فرستنده لیزر به صورت جداگانه وجود ندارد. این روش مونتاژ این مزیت را دارد که نیاز نیست از تعدادی آینه برای تنظیم زوایای تابش لیزر استفاده شود و به جای آن از یک سامانه کنترلی دقیق برای چرخش کل ماهواره بهره می‌برد. سامانه کنترلی مذکور دقت چرخش تا ۰.۰۲۵درجه داشته و کنترل ارتفاع را با دقت ۴۰برابر دقیق‌تر از ماهواره‌های هم‌رده انجام می‌دهد.

در این ماموریت همچنین یک مانوور مجاورت نیز انجام شد که طی آن دو ماهواره در فاصله ۶ متر از یکدیگر قرار گرفتند و گیرنده‌های GPS خود را آزمایش کردند. در ماموریت‌های آتی قرار است تجهیزات ارزانتری در ماهواره‌های OCSD به کار گرفته شوند. این ماهواره‌ها برای حرکت خود از سامانه پیشرانشی نوآورانه‌ای استفاده می‌کنند که طراحی آن توسط شرکت آیرواسپیس انجام شده و از آب به عنوان پیشرانه استفاده می‌کند. مزیت این سامانه پیشرانش ایمن بودن و عاری بودن آن از مواد آلاینده می‌باشد.

دو ماهواره مکعبی ۱.۵ واحدی ماموریت OCSD که هرکدام ۳کیلوگرم وزن دارند، اواخر سال ۲۰۱۷ به عنوان محموله ثانویه به ایستگاه فضایی فرستاده شده و چند هفته بعد در فضا پیاده‌سازی شدند. لازم به ذکر است که بودجه این ماموریت توسط  برنامه فناوری سازه‌های فضایی کوچک متعلق به دفتر ماموریت‌های فناوری فضایی (STMD) ناسا تامین می‌شود.

منبع: spacedaily

فناوری‌های نوین | مخابرات ماهواره‌ای |

نظر شما
اخبار مرتبط

بررسی ظرفیت های توسعه بازار خدمات مخابرات ماهواره ای با حضور شرکت های فعال در این حوزه

1397/06/03
در ادامه نشست‌های فنی سازمان فضایی ایران با نقش آفرینان صنعت فضایی کشور، ظرفیت‌های توسعه بازار خدمات مخابرات ماهواره‌ای با حضور مدیران ارشد شرکت‌های ارائه دهنده این خدمات (SAP) مورد بررسی...

نظارت بر ذوب شدن یخ‌های زمین با ارسال لیزر به فضا

1397/06/05
ناسا ماه آینده یک لیزر به فضا خواهد فرستاد تا بر یخ‌های در حال ذوب زمین نظارت داشته باشد. ناسا در حال آماده شدن برای پرتاب یک ماهواره مدرن و مجهز به لیزر است که به مدت سه سال تغییرات یخچال‌های...

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.