1397/07/04

سامانه پیشرانشی جدید برای نانوماهواره‌ها

محققین دانشگاه سامارا (Samara University) روسیه در جریان چهارمین کنفرانس بین‌المللی "آزمایشات علمی و فناوری در زمینه ماهواره‌برهای اتوماتیک و ماهواره‌های کوچک" یک سامانه پیشرانش جدید را برای انجام مانوورهای نانوماهواره سامست-ام (SamSat-M) معرفی کردند. این سامانه پیشرانشی، ترکیبی از آب تقطیرشده و اتیل...
سامانه پیشرانشی جدید برای نانوماهواره‌ها

محققین دانشگاه سامارا (Samara University)  روسیه در جریان چهارمین کنفرانس بین‌المللی "آزمایشات علمی و فناوری در زمینه ماهواره‌برهای اتوماتیک و ماهواره‌های کوچک" یک سامانه پیشرانش جدید را برای انجام مانوورهای نانوماهواره سامست-ام (SamSat-M) معرفی کردند.

این سامانه پیشرانشی، ترکیبی از آب تقطیرشده و اتیل الکل را به عنوان پیشرانه استفاده می‌کند تا موقعیت نانوماهواره 10*10*30 سانتیمتری سامست-ام را کنترل نماید. تیم تحقیقاتی در توضیح دلایل انتخاب این ترکیب، جرم مولکولی پایین آب را عاملی برای دستیابی به نرخ بالای جریان بخار خروجی و در نتیجه سرعت مانوور بالاتر عنوان کرد. ضمن اینکه اضافه کردن الکل از یخ‌زدگی پیشرانه در در دماهای پایین مدارهای نزدیک زمین جلوگیری می‌کند. از دیگر مزایای این ترکیب، ایمن بودن آن و عاری بودن از مواد خوداشتعال، غیر سمی بودن و تولید نکردن آلودگی می‌باشد.

دانشمندان همچنین تاکید دارند که علاوه بر رعایت کردن ملزومات متداول نانوماهواره‌ها شامل بهینه کردن جرم، ابعاد و مشخصه‌های انرژی، یکی از چالش‌های مهم ساخت سامانه‌ای نسبتا ارزان و قابل اعتماد برای پرتاب این ماهواره‌ها به فضا می‌باشد. معمولا نانوماهواره‌ها به عنوان محموله ثانویه به همراه ماهواره‌های بزرگتر به فضا فرستاده می‌شوند. در این شرایط اپراتورهای پرتاب‌های فضایی باید مطمئن باشند که هیچ‌کدام از محموله‌های موجود در ماهواره‌بر، حین پرتاب دچار اشتعال و انفجار نشوند تا کل ماموریت به خطر نیافتد. در همین راستا محققین دانشگاه سامارا در مورد ایمن بودن سامانه توسعه‌داده‌شده و سازگاری آن با ماهواره‌بر‌ها مطمئن هستند.

استفاده از سامانه‌های پیشرانش، ظرفیت‌های نانوماهواره‌ها را به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهد. با حضور گروهی این ماهواره‌ها در فضا می‌توان مطالعاتی را انجام داد که توسط یک ماهواره سایز بزرگ قابل انجام نیست. از جمله این مطالعات می‌توان به تحقیقات ژئوفیزیکی، بررسی ترموسفر و یونوسفر برای پیش‌بینی بلایای طبیعی، خطر برخورد شهابسنگ‌ها و بررسی وضعیت سازه‌های فضایی اشاره کرد.

محققین دانشگاه سامارا تاکنون نمونه اولیه سامانه خود را توسعه داده‌اند و در حال انجام آزمایش‌های مختلف بر روی آن می‌باشند. بیشینه وزن این سامانه 1.55 کیلوگرم بوده که ۴۵۰گرم آن به پیشرانه اختصاص دارد و ضربه کلی مورد انتظار آن کمتر از ۸۰متر بر ثانیه نخواهد بود. لازم به ذکر است که این سامانه الکتروگرمایی می‌باشد؛ بدین معنی که ترکیب آب و الکل قبل از ورود به نازل توسط یک گرمکن الکتریکی تبخیر گردیده و گاز تولید‌شده نیز برای رسیدن به دمای مورد نظر توسط همان گرمکن گرم می‌شود.

منبع: spacedaily.com

فناوری‌های نوین |

نظر شما
اخبار مرتبط

پیشرانش الکترونیک در ماهواره های هند

1394/10/22
سازمان تحقیقات فضایی هند(ISRO) برنامه ریزی کرده است که از پیشرانش الکترونیک در ماهواره های خود استفاده کند که در نتیجه آن، توانایی آنها برای حمل ماهواره های ارتباطی سنگین تر به وسیله ی راکت...

هزینه‌ مشاهدات زمینی با فناوری تصویربرداری چندبعدی با استفاده از نانو ماهواره‌ها کاهش می‌یابد

1397/06/03
در چند دهه گذشته روش‌های تصویربرداری ماهواره‌ای به دلیل فواصل زمانی طولانی تصویربرداری ماهواره، وجود موانع آب و هوایی و انعکاس آن‌ها در تصاویر و مسائلی از این قبیل بسیار پیچیده شده‌اند،...

آزمایش موفقیت آمیز پیشرانه یونی ناسا گامی دیگر در راستای سفر به مریخ

1397/06/12
شرکت آمریکایی ایروجت راکتدین (Aerojet Rocketdyne) در همکاری با مرکز تحقیقاتی گلین (Glenn) توانسته نسل بعدی پیشرانه یونی خود که قرار است در آینده فضانوردان ناسا را به مریخ ببرد، با موفقیت...

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.