1397/06/25

ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد

سپر حرارتی ویژه ناسا برای مأموریت‌های طولانی در فضا، امروز نخستین آزمون خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. با استفاده از این سپر حرارتی، یکی از موانع اصلی برای سفر به اعماق فضا رفع خواهد شد. در فرودگاه اسپیس پورت امریکا واقع در ایالت نیومکزیکو، نمونه آزمایشی از سپر حرارتی ناسا که شباهت زیادی به چتر دارد،...
ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد

سپر حرارتی ویژه ناسا برای مأموریت‌های طولانی در فضا، چندی پیش نخستین آزمون خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. با استفاده از این سپر حرارتی، یکی از موانع اصلی برای سفر به اعماق فضا رفع خواهد شد. در فرودگاه اسپیس پورت امریکا واقع در ایالت نیومکزیکو، نمونه آزمایشی از سپر حرارتی ناسا که شباهت زیادی به چتر دارد، برای اولین بار به پرواز درآمد. این سپر حرارتی را به‌اختصار ای.دی.ایی.پی.تی (ADEPT) می‌نامند که به‌وسیله یک حامل پژوهشی در مسیر زیرمداری پرتاب شد.

یکی از مهم‌ترین موانع در مأموریت‌های بین سیاره‌ای پس از ورود به جو، این است که حتی برخورد با رقیق‌ترین توده‌هوا در سرعت‌های مافوق صوت باعث فشرده شدن مولکول‌های هوا در قسمت جلوی فضاپیما شده و دمای این محدوده را به بالای ۳۰۰۰درجه سانتی‌گراد افزایش می‌دهد، یعنی دو برابر دمایی که فولاد در آن ذوب می‌شود. روش معمول برای غلبه بر این حرارت، استفاده از نوعی پلاستیک ویژه است که مانند ورق‌های کتاب، لایه‌لایه می‌سوزد و مانع از انتقال حرارت به بدنه فضاپیما می‌شود.

ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد
این سیستم چندین دهه است که به‌خوبی کار می‌کند، ولی سپرهای پلاستیکی بسیار سنگین و پرهزینه هستند و تولید آن‌ها در مقیاس بزرگ، به‌صرفه نیست. همچنین وزن بالای این سپرها شتاب سقوط فضاپیما را تا حد زیادی افزایش می‌دهد که به همین خاطر باید قبل از باز شدن چترهای فرود، چترهای ویژه کاهش شتاب هم بازشوند.
سپر حرارتی ای.دی.ایی.پی.تی به‌جای پلاستیک سخت از پوشش ضخیم الیاف کربنی استفاده می‌کند که برخلاف پلاستیک، گرمای تولیدشده را دوباره به محیط برمی‌گرداند. بدین ترتیب حرارت به ساختار داخلی و لایه‌های عایق زیرین نخواهد رسید. بزرگ‌ترین مزیت این فناوری علاوه بر وزن کم، قابلیت باز شدن آن مثل یک چتر است.

ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد
در آزمون امروز، سپر حرارتی ای.دی.ایی.پی.تی به ارتفاع ۹۶کیلومتری زمین منتقل شد و سپس با سرعت حدود ۳۷۰۰کیلومتر بر ساعت به سمت زمین سقوط کرد. البته هدف اصلی از این آزمایش، بررسی عملکرد سامانه‌های مهندسی و آئرودینامیک بود چون در این وضعیت، گرمای زیادی تولید نمی‌شود. ناسا قرار است آزمون‌های بعدی را در ارتفاع مداری و با سرعت‌بالای۲۷۰۰۰کیلومتر بر ساعت انجام دهد.

 
منبع: دیجیاتو

فناوری‌های نوین |

نظر شما
اخبار مرتبط

آمریکا از سال آینده خود فضانوردان ناسا را به فضا می فرستد

1397/06/11
از زمان بازنشسته شدن آخرین شاتل فضایی ناسا (NASA Space Shuttle) تحت عنوان آتلانتیس (Atlantis) که در سال ۲۰۱۱میلادی مأموریت پایانی خود را انجام داد، سازمان ناسا برای فرستادن فضانوردان خود...

ناسا به درآمدهای تبلیغاتی فکر می‌کند

1397/06/18
گشت‌وگذار در فضا هزینه زیادی می‌طلبد و ناسا تابه‌حال خرج‌تراشی بسیاری برای اکتشافات فضایی خودکرده که این مسئله موجب شده دایره‌ی دانایی انسان از فضای پیرامونش بیشتر شود. بااین‌وجود ناسا برای...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.