1397/06/24

استخراج فلزات گرانبها از سیارات آسان تر شد

محققان روشی نوین برای سوق دادن سیارک‌ها به سمت زمین ارائه کرده‌اند تا مواد معدنی، فلزات و آب را از آن‌ها استخراج کنند.
استخراج فلزات گرانبها از سیارات آسان تر شد

محققان روشی نوین برای سوق دادن سیارک‌ها به سمت زمین ارائه کرده‌اند تا مواد معدنی، فلزات و آب را از آن‌ها استخراج کنند.

گروهی از محققان انگلیسی روشی ابداع کرده‌اند تا مسیر صخره‌های فضایی را به سمت زمین منحرف کنند و به‌این‌ترتیب استخراج و کاوش آن‌ها راحت‌تر شود.

دانشمندان معتقدند سیارک‌ها که غنی از فلزات گران‌بها مانند پلاتینیوم و طلا هستند احتمالاً برای هریک از ساکنان کره زمین ثروتی معادل ۷۵میلیارد پوند(۱۰۰میلیارد دلار) فراهم می‌کنند.

طبق تحقیقی جدید، این اشیای آسمانی را می‌توان در مسیرهای ثابت اطراف زمین قرارداد و با استفاده از موشک آن‌ها را به سمت میدان گرانشی زمین سوق داد.

هنگامی‌که آن‌ها در مدار زمین قرار گرفتند فضاپیماهای کوچک و بی‌سرنشین می‌توانند این صخره‌های آسمانی را برای وجود فلزات، مواد معدنی و آب کاوش کنند.

این تحقیق توسط محققان دانشگاه گلاسکو انجام‌شده و با استفاده از روش aerobraking سیارک‌ها را شکار می‌کند. در این روش از اتمسفر سیاره به‌عنوان عاملی برای کاهش سرعت سیارک‌ها استفاده می‌شود.

با استفاده از این روش فضاپیماهای بین ستاره‌ای بین مریخ و ونوس قرار داده شدند. همچنین با کمک این روش از سرعت فضاپیماهای در حال بازگشت به زمین کاسته می‌شود.

به‌هرحال محققان معتقدند این روش را می‌توان برای کاهش سرعت سیارک‌های نزدیک زمین به کار گرفت و آن‌ها را به کمک فضاپیمایی کوچک به سمت زمین سوق داد.

در این سفر فضاپیما به سیارک متصل می‌ماند تا در صورت نیاز مسیر آن را اصلاح کند.

اگر این روش از فاصله کافی انجام شود به سوخت کمی نیاز دارد. همچنین برای اجتناب از فاجعه، سیارک‌هایی برای این روش انتخاب می‌شوند که قطرشان کمتر از ۳۰ متر باشد. این سیارک‌ها به‌اندازه‌ای کوچک هستند که در صورت موفق نبودن فرایند، در اتمسفر زمین می‌سوزند.

این محققان سیارک 2005VL1 را به‌عنوان هدف احتمالی مناسب برای این مأموریت انتخاب کرده‌اند.

فناوری‌های نوین | کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.