1397/06/25

کهکشانی که سالی ۵۰۰ ستاره به اندازه خورشید تولید می‌کند!

دانشمندان موفق به کشف کهکشانی شدند که گازهای متصاعد شده آن به‌قدری زیاد است که سالانه بیش از ۵۰۰ ستاره به اندازه خورشید را تولید می‌کند. یک گروه از ستاره‌ها که در فاصله دور از کهکشان ما قرارگرفته‌اند و بانام SPT2319-55 شناخته می‌شود حدود ۱۲ میلیارد سال نوری با کره زمین فاصله‌دارند و این مسئله...
کهکشانی که سالی ۵۰۰ ستاره به اندازه خورشید تولید می‌کند!

دانشمندان هم‌اکنون به این نتیجه رسیده‌اند که، گازهای متصاعد شده از این کهکشان دور به‌قدری زیاد است که سالانه بیش از ۵۰۰ستاره با اندازه خورشید را تولید می‌کند.

محققان دانشگاه تگزاس با بررسی‌های جدیدی که روی سیستم هماهنگی کهکشان‌ها با یکدیگر انجام دادند یک توده بزرگ گازی متصاعد شده از کهکشان‌های باستانی را کشف کردند که به میزان فراوان سرعت شکل گرفتن ستاره‌ها را کاهش می‌دهد و این یافته‌ها برای نخستین بار شکل گرفتن ستاره‌ها در کهکشان‌های اولیه را نمایان می‌کند.

یک گروه از ستاره‌ها که در فاصله دور از کهکشان ما قرارگرفته‌اند و بانام SPT2319-55 شناخته می‌شود حدود ۱۲میلیارد سال نوری با کره زمین فاصله‌دارند و این مسئله نشان داده است که محققان بالاخره موفق شده‌اند اتفاقات صورت گرفته در یک کهکشان را در شرایطی که کائنات تنها یک میلیارد سال عمر داشت، بررسی کنند. اشیائی که در فاصله بسیار دور قرار دارند را معمولاً به سادگی می‌توان با جزییات فراوان مشاهده کرد. بااین‌وجود اثرات گرانشی یک کهکشان عظیم که گروه ستاره‌ای SPT2319-55 و زمین در این فضا نورهایی رابین هم ردوبدل کردند می‌تواند اسرار جدیدی را نمایان کند و دانشمندان هم‌اکنون روی این نورها متمرکزشده‌اند تا ویژگی‌های آن‌ها را کشف کنند.

هنگامی‌که ستاره‌شناسان طول‌موج‌های مبتنی بر مولکول‌های هیدروکسیلیدر نورهای متصاعد شده از کهکشان دور را مورد تحلیل قراردادند، یک تغییر بزرگ را مشاهده کردند که به‌نوبه خود نشان می‌داد مجموعه‌ای متشکل از گاز و گردوغبار فراوان این کهکشان با سرعت بیش از ۸۰۰کیلومتر در ثانیه در حال حرکت است. این گازهای خروجی از طریق طول امواج تحت‌فشار ایجاد شدند و توسط انفجار تعداد زیادی از ستارگان در حال مرگ به وجود آمدند. درمجموع می‌توان گفت این مواد برای ایجاد بیش از ۵۰۰ ستاره به‌اندازه خورشید در هرسال کافی است و به‌عبارت‌دیگر دانشمندان هم‌اکنون به این نتیجه رسیده‌اند که، گازهای متصاعد شده از این کهکشان دور به‌قدری زیاد است که سالانه بیش از ۵۰۰ ستاره با اندازه خورشید را تولید می‌کند.

با توجه به اینکه میانگین سرعت گازهای متصاعد شده از مجموعه ستارگان SPT2319-55 حدود ۶۵۰ کیلومتر بر ثانیه برآورد شده است، برخی از این گازها و گردوغبارها که حدود ۱۰ درصد آن‌ها را تشکیل می‌دهند برای همیشه در فضا ناپدید می‌شوند و مابقی آن‌ها در این کهکشان باقی می‌مانند و ده‌ها میلیون سال طول می‌کشد تا موج جدید مربوط به بزرگ شدن اندازه ستارگان را ایجاد کنند.


منبع: موبنا

کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

فرایند ادغام کهکشان‌های کوتوله در ایجاد ستارگان نقش دارد

1397/06/19
در مقاله‌ای جدید، اخترشناس دانشگاه کلمبیا سارا پیرسون (Sara Pearson) و همکارانش نشان دادند که چگونه گازِ بیرون پرتاب شده در اثر ادغام دو کهکشان کوتوله می تواند برای چند میلیارد سال در فواصل...

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.