1397/07/01

فضاپیمای ۳.۵متری به دنبال حیات در همسایگی منظومه شمسی می‌رود

یک متفکر میلیاردر روسی و مدیر سابق مرکز تحقیقات ایمز ناسا (NASA Ames Research Center) به همراه گروهی از فیزیکدانان و مهندسان سطح بالا قصد دارند که صدها فضاپیمای کوچک را به سیستم ستاره‌ای آلفا قنطورس (Alpha Centauri) در همسایگی زمین بفرستند تا حیات را جستجو کنند. ۵۰سال بعدازاین که نخستین انسان پا روی...
فضاپیمای ۳.۵متری به دنبال حیات در همسایگی منظومه شمسی می‌رود

یک متفکر میلیاردر روسی و مدیر سابق مرکز تحقیقات ایمز ناسا (NASA Ames Research Center) به همراه گروهی از فیزیکدانان و مهندسان سطح بالا قصد دارند که صدها فضاپیمای کوچک را به سیستم ستاره‌ای آلفا قنطورس (Alpha Centauri) در همسایگی زمین بفرستند تا حیات را جستجو کنند. 
۵۰سال بعدازاین که نخستین انسان پا روی کره ماه گذاشت، دیگر زمان آن فرارسیده که انسان‌ها چالش جدیدی را در فضا شروع کنند و حیات را در سیارات دیگر جستجو کنند. قرار است این چالش از طریق فضاپیماهای ریز و از ستاره‌های همسایه منظومه شمسی شروع شود.
اگر این پروژه که استارت‌شات (Starshot) نام دارد، موفقیت‌آمیز باشد، در آینده‌ای نزدیک عکس‌هایی از آلفا قنطورس در فاصله چهار سال نوری از زمین به دست خواهیم آورد که این مسافت برابر است با ۶هزار و ۸۰۰ بار سفر به پلوتو و حدود ۳۰ تا ۴۰سال طول می‌کشد.
آلفا قنطورس یک ستاره دوتایی است که به همراه کوتوله سرخ پروکسیما قنطورس یا آلفا قنطورس سی، که بسیار کم‌نورتر است یک سامانه سه‌گانه را تشکیل می‌دهد. این سامانه، از همه ستاره‌ها به منظومه خورشیدی ما نزدیک‌تر است و با چشم غیرمسلح به‌صورت چهارمین ستاره درخشان آسمان شب دیده می‌شود. شعاع آلفا قنطورس ۲۳درصد از خورشید بیشتر است و چگالی آن نیز ۱۰درصد بیشتر از خورشید ما است.
پیت وردن (Pete Worden)، مدیر پروژه استارشات در این مورد می‌گوید: «با این پروژه می‌توانیم به سؤال اساسی بشریت آیا ما در جهان تنها هستیم؟» پاسخ دهیم.» وی که حدود ۹سال مدیریت مرکز ایمز ناسا را به عهده داشته است، می‌گوید: «اگر بتوانیم حیات را در سیاره‌ای پیدا کنیم که نزدیک به منظومه شمسی است، به یکی از اساسی‌ترین اکتشافات تاریخ بشر دست می‌یابیم.»
استارشات همانند مأموریت‌های فضایی دیگر نیست که در آن‌یک موشک عظیم‌الجثه برای حمل یک فضاپیمای سنگین پرتاب می‌شود. به‌طور مثال، فضاپیمای نیو هورایزنز ( New Horizons interplanetary probe) ناسا کمی بیش از نیم تن وزن دارد. در عوض فضای استارشات وزن و ضخامت بسیار کمی دارد تا بتواند خیلی سریع حرکت کند و آرایه‌ لیزری روی زمین با شلیک لیزر به سطح این فضاپیما آن را واردا به حرکت می‌کند. اندازه این فضاپیما از یک تا سه و نیم متر است و وزن آن به‌اندازه یک جرعه آب است.
در مورد سرعت این فضاپیما باید بدانید که استارشات می‌تواند با سرعت یک‌پنجم سرعت نور یعنی ۱۳۴میلیون کیلومتر در ساعت حرکت کند و به‌جای ۴۰سال، در عرض ۲۰سال به آلفا قنطورس برسد. گفتنی است که نیو هورایزنز ۹و نیم سال طول کشید تا به پلوتو برسد.

فضاپیمای ۳.۵متری به دنبال حیات در همسایگی منظومه شمسی می‌رود

نانوساختار استارشات

چیزی که موجب می‌شود استارشات یک ایده قانع‌کننده برای ارسال به آلفا قنطورس باشد، نانو ساختاری است که در این فضاپیما به‌کاررفته است و جرم آن حدود یک گرم و برابر با یک ورق کاغذ است. از همین رو به‌راحتی می‌توان روی آن حسگر، بادبان و دوربین‌هایی نصب کرد. این حسگرها میدان‌های مغناطیسی‌ای را که سیارات را از تابش تشعشعات محافظت می‌کنند، اندازه بگیرند و موج‌های خاص نوری را شناسایی کنند که وجود حیات را نشان می‌دهند.
پیشنهاد می‌کنیم حتماً‌ ویدئوی مربوط به این فضاپیما را تماشا کنید:

نجوم | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

طراحی سپر حرارتی منحصر به فرد برای حفاظت فضاپیماها

1397/05/24
یکی از محققان دانشگاه منچستر یک سپر حرارتی ساخته است که نسبت به نمونه‌های فعلی ارزان‌تر و سبک‌تر است. این محقق اظهار کرد، اگر یک شرکت فضایی به دنبال ساخت فضاپیمایی است که روی یک سیاره...

ناسا برای حل مشکلات سفر به مریخ مسابقه برگزار می‌کند

1397/06/14
ناسا ترجیح می‌دهد فضانوردانی که به کره مریخ سفر می‌کنند، بتوانند مواد موردنیازشان را در همین سیاره تأمین کنند و از همین رو با چالش‌های مختلفی مواجه است. مدیران ناسا تصمیم گرفته‌اند برای...

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.