1397/06/18

کهکشان همبرگر

یک کهکشان مارپیچی از بغل چگونه به نظر می‌رسد؟ این تصویر زیبا و واضح تلسکوپی، کهکشان مارپیچی ان.جی.سی۳۶۸۲ (NGC 3682) و قرص پف‌کرده آن را نشان می‌دهد که توسط خطوط تاریک گردوغبار مشخص‌شده است.
کهکشان همبرگر

یک کهکشان مارپیچی از بغل چگونه به نظر می‌رسد؟ این تصویر زیبا و واضح تلسکوپی، کهکشان مارپیچی ان.جی.سی۳۶۸۲ (NGC 3682) و قرص پف‌کرده آن را نشان می‌دهد که توسط خطوط تاریک گردوغبار مشخص‌شده است.
البته نمای این پرترۀ ژرف کهکشانی برای اخترشناسان یادآور نام‌آشنای کهکشان همبرگر است. همبرگر کیهانی با قطری حدود ۱۰۰هزار سال نوری، ۳۵میلیون سال نوری از ما فاصله دارد و در صورت فلکی شیر ،اسد، قرارگرفته است. همچنین دنباله‌ای که این کهکشان را فرا گرفته حدود ۳۰۰هزار سال نوری گستردگی دارد. در همسایگی کهکشان همبرگر (NGC 3682)، نیز دو کهکشان دیگر بنام‌های ام۶۵( M65) و ام۶۶ (M66) قرارگرفته‌اند که همگی به سه‌گانه اسد مشهور هستند. به‌احتمال‌زیاد چیزی که باعث پیچ خوردن و کشیدگی قرص این کهکشان شده، برهمکنش گرانشی با همسایگان کیهانی‌اش است.

 
منبع: بیگ بنگ

کاوش‌های فضایی | عکس و فیلم و اینفوگرافیک |

نظر شما
اخبار مرتبط

کهکشان مارپیچی NGC 6744

1397/05/29
کهکشان مارپیچی زیبای NGC 6744 تقریباً ۱۷۵ هزار سال نوری وسعت دارد و بزرگ‌تر از کهکشان راه شیری ما است. این کهکشان در فاصلۀ تقریبی ۳۰ میلیون سال نوری از زمین به سمت صورت فلکی جنوبی طاووس...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.