1397/06/18

ژاپنی‌ها همچنان پیگیر ایده آسانسور فضایی

محققان دانشگاه شیزوکای ژاپن قصد دارند اولین آسانسور فضایی جهان را از طریق ماهواره‌بر H-2B مورد آزمایش قرار دهند.
ژاپنی‌ها همچنان پیگیر ایده آسانسور فضایی

محققان دانشگاه شیزوکای ژاپن قصد دارند اولین آسانسور فضایی جهان را از طریق ماهواره‌بر H-2B مورد آزمایش قرار دهند.

هفته آینده از جزیره تانگاشیما جعبه‌ای به طول ۶سانتی‌متر، عرض ۳سانتی‌متر و ارتفاع ۳سانتی‌متر به‌عنوان مینیاتور آسانسور فضایی مابین دو مینی ماهواره که کابل ۱۰متری دارند، فرستاده و بالا و پایین خواهد شد.

اگر این آزمایش موفق شود، اولین آسانسور فضایی واقعی (البته در ابعاد کوچک) تائید خواهد شد و راه را برای ساخت مدل واقعی هموار خواهد کرد.دوربین نصب‌شده روی ماهواره حرکات و جابجایی آسانسور را رصد کرده و برای زمینی‌ها ارسال می‌کند.

ایده آسانسور فضایی در سال ۱۹۸۵ توسط دانشمند روس، کنستانتین تسیولکوفسکی (Konstantin Tsiolkovsky) پس از دیدن برج ایفل در پاریس مطرح شد و سپس توسط آرتور کلارک (Arthur C. Clarke) داستان‌پردازی شد.

شرکت ژاپنی اوبایاشی (Obayashi)، همکار پروژه دانشگاه شیزوکا، راه‌های مختلف ارسال توریست به فضا تا سال ۲۰۵۰ را موردبررسی قرار داده است. این شرکت گفته است با استفاده از فناوری کربن نانوتیوب که ۲۰برابر قوی‌تر از استیل است می‌خواهد کابل مخصوص آسانسور را تا ارتفاع ۶۰ هزار مایلی (ارتفاع ۹۶ هزار کیلومتری از سطح زمین) بسازد.

سال ۲۰۱۴ این نقشه مطرح شد و شرکت اعلام کرد ۲۰ سال طول می‌کشد تا چنین آسانسوری بسازد تا توریست‌ها در ایستگاه فضایی جدید رفت‌وآمد کنند. در فاز اول ۳۰ مسافر فضایی با سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت تا ارتفاع ۳۶ هزار کیلومتری از سطح زمین مستقر خواهند شد.

 

ماهواره‌بر و پرتاب | فضانوردی و سرنشین‌دار | توریسم فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.