1397/06/19

خوش‌بینی دانشمندان درباره وجود سیاره ۹ علی‌رغم دیده نشدن

ستاره شناسان خود را قانع کرده‌اند که سیاره ۹ پشت مشتری وجود دارد. «سورهود موری» از دانشگاه توکیو می‌گوید: هر بار که عکسی از عالم می‌گیریم امیدوار می‌شویم سیاره ۹ را پیدا کنیم تا وجود آن را ثابت کنیم
خوش‌بینی دانشمندان درباره وجود سیاره ۹ علی‌رغم دیده نشدن

ستاره شناسان خود را قانع کرده‌اند که سیاره ۹ پشت مشتری وجود دارد. سورهود موری، از دانشگاه توکیو می‌گوید: «هر بار که عکسی از عالم می‌گیریم امیدوار می‌شویم سیاره ۹ را پیدا کنیم تا وجود آن را ثابت کنیم.»
مایکل براون، از انستیتو فنّاوری کالیفرنیا می‌گوید: «بسیار خوش‌بینم که بالاخره یک نفر سیاره ۹ را پیدا می‌کند اما کارشناسان می‌گویند برای ابزارهای شکارچی این سیاره هنوز نامرئی است.»
ناسا می‌گوید: «ممکن است در لبه یخ‌زده بیرون از منظومه شمسی در تاریکی پنهان‌شده است و در یک‌سوی منظومه شمسی است که ما قادر به دیدن آن نیستیم و از مدار ما گریخته باشد.»

 

خوش‌بینی دانشمندان درباره وجود سیاره ۹ علی‌رغم دیده نشدن

سیاره ۹ سیاره یخی ۱۰ برابر زمین است که در ناحیه بیرونی سامانه خورشیدی است.

احتمال وجود این سیارهٔ فرا نپتونی در ۲۰ژانویهٔ ۲۰۱۶ با اعلام نتیجه‌های بررسی رفتار گروهی از اجرام کمربند کویپر بسیار بیشتر شد. پژوهش‌گران کنستانتین باتیگین و مایکل براون در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) شواهد غیرمستقیم بیشتری از سیارهٔ ۹بر اساس یک مدل جدید علمی از مدار غیرمعمول چند جرم فرانپتونی دیگر ارائه کردند. فرض بر این است که سیارهٔ ۹ در مسیر یک مدار بسیار بیضوی به دور خورشید، با دورهٔ مداری از ۱۰۰۰۰تا ۲۰۰۰۰سال زمینی می‌چرخد.


کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.