1397/06/18

افزایش احتمال پیداشدن آب در سیاره مشتری

محققان با بررسی تصاویر تلسکوپ‌های زمینی که با استفاده از تشعشعات حساس گرمایی تقویت‌شده‌اند، به این نتیجه رسیده‌اند که ممکن است در اتمسفر سیاره مشتری (Jupiter) مقدار قابل‌ملاحظه‌ای آب وجود داشته باشد.
افزایش احتمال پیداشدن آب در سیاره مشتری

محققان با بررسی تصاویر تلسکوپ‌های زمینی که با استفاده از تشعشعات حساس گرمایی تقویت‌شده‌اند، به این نتیجه رسیده‌اند که ممکن است در اتمسفر سیاره مشتری (Jupiter) مقدار قابل‌ملاحظه‌ای آب وجود داشته باشد.
تصاویر یادشده بانفوذ به عمق جو غبارآلود سیاره مشتری تهیه‌شده‌اند و ثابت می‌کنند که میزان اکسیژن موجود در سیاره مشتری ۲ تا ۹برابر خورشید است. البته در جو این سیاره مقدار قابل‌توجهی گاز مونوکسید کربن هم وجود دارد.
البته یافتن پاسخ قطعی به این سؤال که آیا در سیاره مشتری آب وجود دارد یا خیر، مستلزم تهیه تصاویر دقیق‌تری از عمق این سیاره و نفوذ به زیر ابرهای فشرده‌ای است که سطح سیاره مذکور را دربر گرفته‌اند که این مسئله تابه‌حال برای دانشمندان ممکن نشده است.
امید می‌رود فناوری جدید اسپکتروسکوپی (spectroscope) به دانشمندان کمک کند تا بتوانند به عمق جو سیاره مشتری نفوذ کنند و داده‌های بیشتری در مورد گازها و ترکیبات شیمیایی موجود در آن کشف کنند.

کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

محققان به راز لایه‌های رنگارنگ مشتری پی بردند

1397/05/22
پژوهشگران استرالیایی موفق شدند با بررسی شواهد کاوشگر ناسا، دلیل وجود لایه‌های رنگارنگ سطحی مشتری را مشخص کنند. به نقل از دیلی‌میل، کاوشگر ناسا، توانست دلیل وجود لایه‌های رنگی خاص مشتری...

نقوش اتمسفری مشتری از نمای نزدیک

1397/05/30
فضاپیمای جونو (Juno) ناسا تصویری از سیاره مشتری ثبت کرده است که اتمسفر رنگی این سیاره را نشان می‌دهد. به نقل از ناسا، فضاپیمای جونو (Juno) در دوازدهمین پرواز خود به سیاره مشتری تصویری...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.