1397/06/25

کهکشانی که از گاز تهی شده

کهکشان مارپیچی ای.اس.او 001-137 (ESO 137-001) در خوشۀ کهکشانی عظیم آبل ۳۶۲۷ (Cluster Of Galactic ABEL 3627) قرار دارد و حدود ۲۲۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. این کهکشان دوردست در این عکس کامپوزیت هابل/چاندرا ( Hubble / Chandra Composit) در پیش زمینۀ ستارگان کهکشان راه شیری به سمت صورت فلکی مثلث...
کهکشانی که از گاز تهی شده
کهکشان مارپیچی ای.اس.او 001-137 (ESO 137-001) در خوشۀ کهکشانی عظیم آبل ۳۶۲۷ (Cluster Of Galactic ABEL 3627) قرار دارد و حدود ۲۲۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. این کهکشان دوردست در این عکس کامپوزیت هابل/چاندرا ( Hubble / Chandra Composit) در پیش زمینۀ ستارگان کهکشان راه شیری به سمت صورت فلکی مثلث جنوبی (Triangulum Australe) رویت می شود.
همانطور که این کهکشان مارپیچی با سرعت تقریبی ۷ میلیون کیلومتر بر ساعت حرکت می کند، گاز و غبارش از بین می روند و فشار برخورد با محیط درون خوشه‌ای داغ و ظریف این کهکشان بر گرانش آن غلبه می کند. خوشه‌های ستاره‌ای درخشان که در داده‌های نور مرئی هابل مشخص هستند در رگه‌های آبی رنگ ماده تشکیل شده‌اند. داده‌های پرتو ایکس تلسکوپ چاندرا میزان گازِ داغِ از بین رفته را به شکل دنباله‌هایی به رنگ آبی تیره و منتشر شده نشان می دهد که بیش از ۴۰۰ هزار سال نوری در سمت راست پایین عکس وسعت دارند. از بین رفتن غبار و گاز باعث می شود تشکیل ستارۀ جدید برای این کهکشان دشوار باشد. یک کهکشان بیضوی زرد رنگ که فاقد گاز و غبار تشکیل دهنده ستاره است نیز درست در سمت راست ِ کهکشان ای.اس.او ۰۰۱-۱۳۷قرار دارد.
 
منبع: بیگ بنگ

نجوم | عکس و فیلم و اینفوگرافیک |

نظر شما
اخبار مرتبط

کهکشان مارپیچی NGC 6744

1397/05/29
کهکشان مارپیچی زیبای NGC 6744 تقریباً ۱۷۵ هزار سال نوری وسعت دارد و بزرگ‌تر از کهکشان راه شیری ما است. این کهکشان در فاصلۀ تقریبی ۳۰ میلیون سال نوری از زمین به سمت صورت فلکی جنوبی طاووس...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.