1397/05/27

پلی از جنس گاز میان دو کهکشان

آیا یک پل گازی این دو کهکشان بزرگ را به هم وصل می‌کند؟ کاملاً احتمال دارد، اما اطمینان از آن دشوار است. کهکشان M86 در سمت چپ بالا یک کهکشان بیضوی غول‌پیکر در نزدیکی مرکز خوشه کهکشانی سنبله است. کهکشان راه شیری که کم‌کم به سمت خوشه سنبله کشیده می‌شود در فاصلۀ تقریبی ۵۰ میلیون سال نوری از ما واقع شده است....
پلی از جنس گاز میان دو کهکشان

آیا یک پل گازی این دو کهکشان بزرگ را به هم وصل می‌کند؟ کاملاً احتمال دارد، اما اطمینان از آن دشوار است. کهکشان M86 در سمت چپ بالا یک کهکشان بیضوی غول‌پیکر در نزدیکی مرکز خوشه کهکشانی سنبله است.
کهکشان راه شیری که کم‌کم به سمت خوشه سنبله کشیده می‌شود در فاصلۀ تقریبی ۵۰ میلیون سال نوری از ما واقع شده است. در سمت راست پایین ِ M86 کهکشان مارپیچی و غیرعادی NGC 4438 وجود دارد که همراه با همسایه‌اش NGC 4435 کهکشان‌های چشم، همچنین Arp 120 نامیده می‌شوند. در اینجا یکی از تصاویر عمیق‌تر این منطقه وجود دارد که نشان می‌دهد گاز درخشان قرمزرنگ در پیرامون کهکشان M86 است و به نظر آن را به کهکشان NGC 4438 متصل می‌کند. این عکس تقریباً به‌اندازۀ یک ماه کامل وسعت دارد. هرچند، همچنین مشخص است که گاز سیروس(cirrus gas)، در کهکشان ما در جلوی خوشه قرار دارد و مشاهدات سرعت‌پایین این گاز به نظر با نظریه منشأ کهکشان راه شیری سازگارتر هستند. ممکن است تحقیقات آتی یک پاسخ قطعی ارائه دهند که این مسئله را نیز حل کنند که بازوهای آبی‌رنگ کهکشان NGC 4435 چگونه ساخته‌شده‌اند.

منبع: بیگ بنگ

نجوم | آموزش |

نظر شما
اخبار مرتبط

ظهور پدیده همگرایی گرانشی در یک خوشه کهکشانی

1397/05/20
ناسا تصویری از یک خوشه کهکشانی منتشر کرد که نشان‌دهنده پدیده همگرایی گرانشی ( Gravitational lenses) است. تلسکوپ فضایی هابل تصویر یک خوشه کهکشانی را به ثبت رسانده است که مثالی از یک پدیده...

ستاره زایی در کهکشان‌های دیسکی چگونه است؟

1397/05/20
کهکشان‌های دیسکی مانند کهکشان راه شیری، دارای یک دیسک مسطح از ستاره و گاز هستند که در بیشتر مواقع ماده دیگری به‌صورت برآمده و متورم در مرکز خود دارند. این کهکشان‌ها دارای توده‌های متنوع،...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.