1397/05/27

روسیه راه فضا را به روی آمریکا می‌بندد؟

ناسا اعلام کرد، به همکاری مشترک خود با روسیه در حوزه فضا ادامه داده و همچنان از موتورهای RD-180 روسی استفاده می‌کند؛ درحالیکه تلاش برای توسعه یک سیستم جایگزین توسط شرکت‌های آمریکایی با جدیت پیگیری می‌شود. سال‌هاست که ائتلاف پرتاب متحد (United Launch Alliance) سرمایه‌گذاری مشترک سیستم‌های فضایی لاکهید...
روسیه راه فضا را به روی آمریکا می‌بندد؟

ناسا اعلام کرد، به همکاری مشترک خود با روسیه در حوزه فضا ادامه داده و همچنان از موتورهای آر دی ۱۸۰  (RD-180) روسی استفاده می‌کند؛ درحالی‌که تلاش برای توسعه یک سیستم جایگزین توسط شرکت‌های آمریکایی با جدیت پیگیری می‌شود.
سال‌هاست که ائتلاف پرتاب متحد (United Launch Alliance)  سرمایه‌گذاری مشترک سیستم‌های فضایی لاکهید مارتین (Lockheed Martin) و بخش امنیتی، فضایی و دفاعی بوئینگ (BDS)  برای ماهواره‌بر اطلس ۵ (Atlas V) به موتورهای آر دی ۱۸۰  تولیدشده توسط شرکت انرگوماش (Energomash) روسیه شرکت تولیدکننده موتور موشک وابسته است.
طبق اعلام ائتلاف پرتاب متحد (ULA)، استفاده از موتورهای موشک روسی تا سال ۲۰۲۵-۲۰۲۴ یا حتی ۲۰۲۸ ادامه خواهد داشت.
در این شرایط و باوجود وابستگی آمریکا به روسیه درحوزه فضا، اعمال تحریم از سوی واشنگتن بر ضد مسکو، باعث شدت گرفتن تنش‌های سیاسی میان دو کشور شده است.
سرگئی ریابوخین (Sergey Ryabukhin)، نماینده پارلمان روسیه در پاسخ به دور جدید تحریم‌های آمریکا بر ضد روسیه،  هشدار داد که مسکو می‌تواند تحویل موتورهای آر دی ۱۸۰ را پیش از اتمام قرارداد، متوقف کند.
قانون مجوز دفاع ملی (NDAA) آمریکا، خرید موتورهای موشک روسیه را از دسامبر ۲۰۲۲ محدود کرده است؛ اما تا زمان تکمیل شدن و تولید سیستم جایگزین، آمریکا تمایل دارد همکاری خود را با روسیه در این زمینه ادامه دهد.
شاید نگرانی آمریکا نسبت به تهدید روسیه را بتوان در سخنان جیم بریدنستاین (Jim Bridenstine)، مدیر ناسا، مشاهده کرد. وی گفت: «ایالات متحده در تلاش برای قطع وابستگی به موتورهای آر دی ۱۸۰است؛ با این حال قصد دارد به همکاری مشترک در حوزه فضایی با روسیه ادامه ‌دهد.»
مدیر ناسا درعین حال تأکید کرد: «اطمینان دارم که بوئینگ (Boing)، اسپیس‌ایکس (SpaceX) و سایر شرکت‌های آمریکایی در نهایت می‌توانند جایگزین مناسب و قابل اعتمادی برای موتورهای روسی تولید کنند.»
بریدنستاین همچنین در حالی از تمایل برای دیدار با رئیس آژانس فضایی روسیه (Roscosmos) خبر داد که نام ژنرال دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin) در لیست سیاه وزارت امورخارجه ایالات متحده قرار دارد.
روسکاسموس چندی قبل اعلام کرد که ژنرال راگوزین می‌تواند اوایل اکتبر (مهرماه) با همتای آمریکایی خود در بایکنور (قزاقستان) دیدار کند.

منبع: سینا پرس

ماهواره‌بر و پرتاب | دیپلماسی فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

روسیه و اروپا می‌توانند بدون کمک آمریکا به مریخ سفر کنند

1397/05/03
دولت آمریکا سال‌ها است با به اجرا گذاشتن قوانین تحریمی بر علیه کشورهای مختلف بتدریج شرکای خود را در زمینه‌های مختلف از جمله فضانوردی از دست می‌دهد. موسسات و سازمان‌های فضایی در اروپا از...

فناوری فضایی برگ برنده روسیه در نبرد سیاسی با آمریکا

1397/05/08
در پی بروز مناقشات سیاسی بین آمریکا و روسیه که منجر به اعلام تحریم‌هایی جدید از سوی ترامپ علیه روسیه شد، به نظر می‌رسد این موضوع برای سازمان فضایی ناسا گران تمام‌شده و آمریکا برای پیشبرد...

نگرانی ناسا درباره خصوصی‌سازی ایستگاه فضایی بین‌المللی

1397/05/14
آژانس فضایی آمریکا در مورد خصوصی‌سازی ایستگاه فضایی بین‌المللی دچار تردید شده است، چرا که با توقف بودجه تحقیقاتی فدرال از سال ۲۰۲۵،با چالش‌های جدی روبرو خواهد شد. طرح‌های خصوصی‌سازی ایستگاه...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.