1397/05/24

ماهواره سیاره یاب ناسا ستاره دنباله دار رصد کرد

نخستین تصاویر ارسالی ماهواره سیاره یاب ناسا به یک ستاره دنباله‌دار تعلق دارد که در سوم مرداد از فاصله ۴۸ میلیون کیلومتری زمین گذر کرده است. ماهواره سیاره‌یاب تس (TESS) ناسا فعالیت خود را برای کشف سیارات خارج از منظومه شمسی آغاز کرد. اما نخستین تصاویر ارسالی از آن مربوط به یک ستاره دنباله‌دار است که...
ماهواره سیاره یاب ناسا ستاره دنباله دار رصد کرد

نخستین تصاویر ارسالی ماهواره سیاره یاب ناسا به یک ستاره دنباله‌دار تعلق دارد که در سوم مرداد از فاصله ۴۸ میلیون کیلومتری زمین گذر کرده است.
ماهواره سیاره‌یاب تس (TESS) ناسا فعالیت خود را برای کشف سیارات خارج از منظومه شمسی آغاز کرد. اما نخستین تصاویر ارسالی از آن مربوط به یک ستاره دنباله‌دار است که در سوم مرداد( ۲۵ جولای) از فاصله ۴۸ میلیون کیلومتر از زمین گذر کرده است.
ماهواره تس مأموریت‌های عملیاتی خود را از ۲۵ جولای و پس از ثبت مجموعه‌ای از تصاویر به‌طور رسمی آغاز کرده است.
به‌هرحال این تصاویر متعلق به ستاره دنباله‌دار ۲۱۸N۱ هستند که نخستین بار توسط کاوشگر نئو وایز  (NEOWISE)  در ۸ تیر( ۲۹ ژوئن) رصد شد. این تصاویر در بازه زمانی ۱۷ ساعت ثبت‌شده‌اند. به گفته ناسا ماهواره تس تصاویر ستاره دنباله‌دار را در آخرین ساعات فاز راه‌اندازی خود ثبت کرده است.
ستاره دنباله‌دار ۲۱۸N۱ در صورت فلکی Piscis Austrinus  قرار دارد و به‌صورت یک دایره سفید درخشان دیده می‌شود که ازقاب عکس‌ها می‌گذرد.

 

کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.