1397/05/16

محققان پنج خوشه کروی جدید کشف کردند

دکتر دنیلزو کامارگو، از دانشگاه کولگو میلیتار دی پورتو آلگر برزیل، با کمک عکس‌های پروژه وایز(WISE) ناسا موفق به کشف پنج خوشه کروی در برآمدگی کهکشانی راه شیری شد. خوشه‌های کروی مجموعه‌ای از ستارگان بسیار قدیمی هستند که به وسیله جاذبه گرانشی دو سویه‌شان، به شکل کروی در امتداد چند صد سال نوری در کنار هم...
محققان پنج خوشه کروی جدید کشف کردند

دکتر دنیلزو کامارگو، از دانشگاه کولگو میلیتار دی پورتو آلگر برزیل، با کمک عکس‌های پروژه وایز(WISE) ناسا موفق به کشف پنج خوشه کروی در برآمدگی کهکشانی راه شیری شد. خوشه‌های کروی مجموعه‌ای از ستارگان بسیار قدیمی هستند که به وسیله جاذبه گرانشی دو سویه‌شان، به شکل کروی در امتداد چند صد سال نوری در کنار هم قرار گرفته‌اند.
این خوشه‌ها حاوی  صدها هزار و یا شاید یک میلیون ستاره هستند. توده عظیم خوشه در مرکز پر ستاره آن ستارگان را به سمت داخل می‌کشاند و توپی ستاره‌ای را شکل می دهد. کلمۀ globulous که نام این خوشه‌ها از آن گرفته شده، واژه‌ای لاتین به معنای کره یا گوی کوچک است. تصور بر این است که هر کهکشان دارای تعدادی خوشۀ ستاره‌ای کروی است که تعدادشان در برخی کهکشان‌ها نظیر کهکشان راه شیری چند صد عدد است، حال آنکه در برخی از کهکشان‌های بیضوی این تعداد به چندین هزار خوشه نیز می‌رسد.
دکتر کامارگو می‌گوید: «خوشه‌های کروی نخستین مجموع ستاره‌ای هستند که در ابتدای هستی شکل گرفتند و اغلب آن‌ها را فسیل‌های زنده کهکشان‌ها  می‌دانند. در واقع این خوشه‌ها ابزاری قدرتمند در افزایش دانش ما از نحوۀ شکل‌گیری کهکشان راه شیری و تکامل اولیه‌ی آن هستند. همچنین این خوشه‌ها ابزاری مناسب برای بررسی ویژگی‌های کهکشانی نظیر ساختار برآمدگی و جنبش‌شناسی یا سینماتیک، در اختیارمان می گذارند.»
خوشه‌های تازه کشف شده که کامارگو ۱۱۰۲، ۱۱۰۳، ۱۱۰۴، ۱۱۰۵ و ۱۱۰۶ نام دارند، قدمتی بسیار طولانی بالغ بر ۱۲٫۵ تا ۱۳٫۵ میلیارد سال دارند. همۀ این خوشه‌ها در برآمدگی ستارگان کهکشان راه شیری واقع شده و ساختاری کروی هستند که در امتداد مرکز کهکشان ما در فاصله ۱۰۰۰۰ سال نوری قرار دارند. کامارگو ۱۱۰۲ در بازوی راه شیری در سمت دورتر مرکز کهکشان در فاصلۀ ۲۶۷۰۰ سال نوری از خورشید و در فاصله ۲۸۰۰ سال نوری از مرکز کهکشان قرار داشته و قطر عمودی آن معادل ۲۷۰۰ سال نوری است. خوشه‌های دیگر در سمت نزدیک‌تر کهکشان و با فاصله ۱۴۷۰۰ تا ۱۸۹۰۰ سال نوری از خورشید و ۶۸۰۰ تا ۱۱۷۰۰ سال نوری از مرکز کهکشان واقع شده‌اند ولی به صفحه کهکشانی نزدیک‌تر هستند.
دکتر کامارگو می‌گوید: « شکل‌گیری و تکامل برآمدگی کهکشانی یکی از مسائل مهم اما بی پاسخ است و همواره موضوع بحث‌های داغی در این حوزه بوده است، بنابراین کشف خوشه‌های کروی جدید در این برآمدگی و همینطور ارائه پارامترهای دقیق برای خوشه‌های شناخته شده در افزایش دانش ما از تاریخچه کهکشان راه شیری و همینطور مشخص کردن مرحلۀ کنونی تکاملی آن، حائز اهمیت است.»

منبع: بیگ بنگ

نجوم | کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.