1397/05/17

فضایی‌ها نمی‌دانند ما اینجاییم!

رویکرد سنتی SETI یا جست‌وجوی هوش فرازمینی بر این عقیده استوار است که تمدن‌های فضایی زمین را با پیام‌های رادیویی باند باریک مورد هدف قرار می‌دهند. اما این باور فاقد اعتبار است. دلیلش به سرعت محدود نور ربط دارد و این واقعیت که هیچ سیگنال یا اثر فیزیکی نمی‌تواند سریع‌تر از آن انتشار یابد. این محدودیت سرعت...
فضایی‌ها نمی‌دانند ما اینجاییم!

رویکرد سنتی SETI یا جست‌وجوی هوش فرازمینی بر این عقیده استوار است که تمدن‌های فضایی زمین را با پیام‌های رادیویی باند باریک مورد هدف قرار می‌دهند. اما این باور فاقد اعتبار است. دلیلش به سرعت محدود نور ربط دارد و این واقعیت که هیچ سیگنال یا اثر فیزیکی نمی‌تواند سریع‌تر از آن انتشار یابد. این محدودیت سرعت مطلق یکی از قوانین اساسی فیزیک است که با ماهیت فضا و زمان ارتباط دارد.
 یک تمدن فضایی را در نظر بگیرید که در فاصله ۱۰۰۰ سال نوری واقع شده و موجودات فضایی از چنان فناوری قدرتمندی برخوردارند که می‌توانند زمین را با جزئیات کاملی مشاهده نمایند. آنها چه چیزی می‌بینند؟ خب، آنها ما را نخواهند دید. آنها تلسکوپ‌های رادیویی یا شتاب دهنده‌های ذره، جاده‌ها یا موشک‌های ما را نخواهند دید. آنها فقط زمین ۱۰۰۰ سال پس از میلاد را مشاهده خواهند کرد. این تاریخ به قبل از انقلاب صنعتی مربوط می‌شود؛ زمانی که اوج فناوری انسان در چرخ دنده‌های ساعت خلاصه می‌شد. موجودات فضایی شاید اهرام مصر و دیوار بزرگ چین را ببینند. آنها متوجه شهرها و علائم کشاورزی می‌شوند،اما همه اینها فاصله شگرفی با فناوری مخابرات میان ستاره‌ای دارند.

فضایی‌ها نمی‌دانند ما اینجاییم!
این واقعیت که انسان‌ها در استفاده از ساختمان‌ها و کشاورزی به پیشرفت و توسعه رسیده بودند شاید نویدبخش باشد، اما یقینا نمی‌تواند ظهور تلسکوپ‌های رادیویی را در هزار سال بعد تضمین کند. بنابراین، هیچ دلیلی وجود ندارد که موجودات شروع به مخابره سیگنال بکنند. آنها ترجیح می‌دهند از این قضیه اطمینان حاصل نمایندکه ما واقعا از ابزارهای لازم برای دریافت سیگنال برخورداریم و خود را برای مخابره سیگنال به دردسر نمی‌اندازند.
فناوری رادیویی انسان قدمتی در حدود یکصد سال دارد. تقریبا در ۹۰۰ سال آینده آن سیگنال‌های ضعیف به یکی از تمدن‌های فرضی مجاور خواهد رسید. اگر موجودات فضایی بطور مداوم با تجهیزات بسیار حساس ما را مورد نظارت قرار می‌دادند،شاید پیام آنها را قبل از آغاز هزاره پنجم دریافت می‌کردیم. اگر تمدن فرازمینی در فاصله‌ای دورتر (مثلا در فاصله ۱۰۰۰۰ سال نوری) قرار داشته باشد، قاعدتا باید مدت زمان بیشتری را صبر کرد. ستی در انتظار دریافت پیامی از موجودات فرازمینی به کاوش آسمان با تلسکوپ‌های رادیویی می‌پردازد. اخترشناسان ستی به هر منظومه ستاره‌ای در کهکشان 
اولین‌بار در سال ۱۸۹۹ گولیلمو مارکونی، فیزیکدان ایتالیایی موفق شد به کمک امواج الکترومغناطیسی یک روش ارتباطات بدون سیم در عرض کانال انگلیس به نمایش بگذارد. دو سال بعد او این آزمایش را در دو سوی اقیانوس اطلس تکرار کرد و توانست پیام بی سیم ارسالی از کورن وال انگلیس را در سن جان ایالات متحده دریافت کند. این ابداع که اولین نسل از رادیوهای امروزی بود جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۰۹ را برای مارکونی به ارمغان آورد. محدوده انتشار امواج رادیویی انسان قطری حدود ۲۰۰ سال نوری دارد که در عکس بالا با نقطه آبی مشخص شده است.

منبع: بیگ بنگ

کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.