1397/05/06

سیاره مشتری ، عضو غول پیکر منظومه شمسی

اندازه بزرگ مشتری آن را تبدیل به سیاره‌ای کرده که کاوش آن بسیار مشکل است، چرا که گرانش فوق‌العاده قوی آن ذراتی که از آتشفشان‌های آیو پرتاب می‌شود را از گرانش قمر خارج کرده و اینگونه این ذرات با سرعت‌های بسیار زیاد شتاب می‌گیرند که برای کاوشگران فضایی که زیاد به مشتری نزدیک شوند بسیار خطرناک است. ممکن...
سیاره مشتری ، عضو غول پیکر منظومه شمسی

اندازه بزرگ مشتری آن را تبدیل به سیاره‌ای کرده که کاوش آن بسیار مشکل است، چرا که گرانش فوق‌العاده قوی آن ذراتی که از آتشفشان‌های آیو پرتاب می‌شود را از گرانش قمر خارج کرده و اینگونه این ذرات با سرعت‌های بسیار زیاد شتاب می‌گیرند که برای کاوشگران فضایی که زیاد به مشتری نزدیک شوند بسیار خطرناک است.
ممکن است شما درباره فرود آمدن روی سطح سیاره مشتری و یا حتی اینکه مشتری به دور خورشید می‌چرخد یا نه کمی شک داشته باشید، ولی مطئمنا در مورد بزرگی بیش از حد آن نمی‌توانید تردید کنید! داشتن قطری به اندازه ۱۴۳.۲۳۱کیلومتر و جرمی معادل ۳۱۸ برابر جرم زمین، سیاره مشتری را تبدیل به غول‌پیکرترین سیاره منظومه خورشیدی کرده است.
فضاپیمای ۴تنی جونو (JONO) که اندازه‌ای در حدود یک زمین بسکتبال دارد، در  ۴ جولای ۲۰۱۶ به این سیاره گازی رسید. آخرین دیدار ما از این سیاره به سال ۲۰۰۱ برمی‌گردد، زمانی که کاوشگر فضایی کاسینی (Cassini) در مسیرش به سوی سیاره زحل با مشتری دیدار کوتاهی داشت.
برای درک بزرگی مشتری کافیست تا به این تصویر کاسینی از قمر گوگردی آیو که از برابر ابرهای مشتری می‌گذرد نگاهی بیندازید.
اندازه بزرگ مشتری آن را تبدیل به سیاره‌ای کرده که کاوش آن بسیار مشکل است، چرا که گرانش فوق‌العاده قوی آن ذراتی که از آتشفشان‌های آیو پرتاب می‌شود را از گرانش قمر خارج کرده و اینگونه این ذرات با سرعت‌های بسیار زیاد شتاب می‌گیرند که برای کاوشگران فضایی که زیاد به مشتری نزدیک شوند بسیار خطرناک خواهد بود. به همین دلیل ماموریت فضایی جونو که تا مقدار زیادی به مشتری نزدیک شده است انقلابی در این زمینه محسوب می‌شود.
طی این ماموریت فشرده یکساله، کاوشگر جونو به درون ابرهای مشتری خواهد رفت، کمربندهای تابشی‌اش را بررسی خواهد کرد، عکس‌های زیبایی از جمله شفق‌های قطبی سیاره را ثبت کرده و در پایان نشانه‌هایی که در مورد ساختار هسته مشتری بدست آورده را جمع‌بندی می‌کند.
اما توانایی جونو در جمع‌آوری اطلاعات محدود خواهد بود. دلیلش نبود منبع قدرت رادیوایزوتوپی یا باتری هسته‌ای در این کاوشگر است. مشابه مواردی که کاوشگرهای کاسینی، گالیله، وویجر و دیگر فضاپیماهای پیشین داشتند. به جای تولید الکتریسیته از طریق واپاشی پلوتونیوم-۲۳۸، که تولید آن بسیار محدود است، جونو به سه پنل خورشیدی‌اش وابسته است که هرکدام اندازه‌ای در حدود یک اتوبوس دارند.
برای جلوگیری از نابودشدن این پنل‌ها با تابش، جونو مجبور است تا در طول ماموریتش حرکاتی همچون حرکات بندبازها انجام دهد. پس از پایان کاوش در سیاره مشتری نیز سرنوشت جونو چندان زیبا نخواهد بود. ناسا تصمیم دارد تا برای محافظت از موجودات فرازمینی که ممکن است در قمرهایی چون اروپا و گانیمد وجود داشته باشند، این کاوشگر یک میلیارد دلاری را به درون اعماق ابرهای مشتری سقوط دهد تا در آنجا با مرگ خود روبرو شود.

نجوم | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

کشف ۱۲ قمر جدید که دور مشتری مدار می زنند

1397/04/30
محققان ۱۲ قمر جدید کشف کرده اند که دور مشتری مدار می زنند. به این ترتیب ۷۹ قمر دور این سیاره مدار می زنند. محققان انستیتو علوم کارنگی در واشنگتن ۱۲ قمر جدید کشف کرده اند که دور مشتری مدار...

پربازدیدکننده ترین خبر

سفر فضاپیمای BepiColumbo به سمت سیاره عطارد آغاز شد

اولین مأموریت آژانس فضایی اروپا (ESA) به سیاره عطارد بامداد روز ۲۸ مهر از پایگاه فضایی گویان فرانسه آغاز شد. فضاپیمای بپی‌کلمبو (BepiColumbo ) رأس ساعت ۵:۱۵بامداد سوار بر ماهواره‌بر آریان ۵ پرتاب شد و سفری هفت ساله را به سمت نزدیک‌ترین سیاره منظومه شمسی به خورشید آغاز کرد. فاصله زمین تا عطارد ۲۴۰میلیون کیلومتر است ولی کل سفر فضاپیمای مورد بحث به حدود 9 میلیارد کیلومتر خواهد رسید. با وجود هوای نیمه ابری، عملیات پرتاب با تلاش مشترک آژانس فضایی اروپا (ESA) و آژانس فضایی ژاپن (JAXA) به شکل بی نقصی انجام شد. دو دقیقه پس از پرتاب، دو بوستر اولیه از آریان ۵ جدا شدند. طی ۹دقیقه وظیفه موتور اصلی هم به پایان رسید و BepiColumbo سوار بر ماژول انتقال و مرحله بالایی به مدار پایینی زمین رسیدند. نهایتاً در زمان ۲۷دقیقه پس از پرتاب، فضاپیما به طور کامل از سامانه پرتاب جدا شد و سفرش را آغاز کرد. سیگنال‌های اولیه نشان می‌دهند که ماهواره مورد بحث کاملاً سالم و عملیاتی است. به خاطر نیروی گرانش عظیم خورشید، انرژی مورد نیاز برای رسیدن به عطارد تقریباً معادل انرژی برای رسیدن به پلوتو است. آریان ۵ قدرت کافی برای طی این مسیر ندارد و پیشرانه‌های یونی روی فضاپیما هم از عهده این کار بر نمی‌آیند. به همین دلیل بپی‌کلمبو مجبور است مانورهای خاصی را برای دستیابی به سرعت مورد نیاز انجام دهد. یکی از این مانورها در سال ۲۰۲۰ دور زمین انجام می‌شود، دو مورد در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ دور سیاره ناهید، و شش مانور بین سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۵ دور عطارد تا نهایتاً فضاپیما در تاریخ پنجم دسامبر ۲۰۲۵ در مدار مورد نظر قرار گیرد. پس از قرار گرفتن در مدار، بپی‌کلمبو به دو مدارگرد تقسیم می‌شود: مدارگرد مرکوری (MPO) متعلق به آژانس فضایی اروپا و مدارگرد مگنتوسفری مرکوری (MMO) متعلق به ژاپن. برای اولین بار است که دو فضاپیما به شکل همزمان به سمت عطارد ارسال می‌شوند تا در مورد ساختار، میدان مغناطیسی و فقدان اتمسفر این سیاره تحقیق کنند.