1397/05/06

سیاره مشتری ، عضو غول پیکر منظومه شمسی

اندازه بزرگ مشتری آن را تبدیل به سیاره‌ای کرده که کاوش آن بسیار مشکل است، چرا که گرانش فوق‌العاده قوی آن ذراتی که از آتشفشان‌های آیو پرتاب می‌شود را از گرانش قمر خارج کرده و اینگونه این ذرات با سرعت‌های بسیار زیاد شتاب می‌گیرند که برای کاوشگران فضایی که زیاد به مشتری نزدیک شوند بسیار خطرناک است. ممکن...
سیاره مشتری ، عضو غول پیکر منظومه شمسی

اندازه بزرگ مشتری آن را تبدیل به سیاره‌ای کرده که کاوش آن بسیار مشکل است، چرا که گرانش فوق‌العاده قوی آن ذراتی که از آتشفشان‌های آیو پرتاب می‌شود را از گرانش قمر خارج کرده و اینگونه این ذرات با سرعت‌های بسیار زیاد شتاب می‌گیرند که برای کاوشگران فضایی که زیاد به مشتری نزدیک شوند بسیار خطرناک است.
ممکن است شما درباره فرود آمدن روی سطح سیاره مشتری و یا حتی اینکه مشتری به دور خورشید می‌چرخد یا نه کمی شک داشته باشید، ولی مطئمنا در مورد بزرگی بیش از حد آن نمی‌توانید تردید کنید! داشتن قطری به اندازه ۱۴۳.۲۳۱کیلومتر و جرمی معادل ۳۱۸ برابر جرم زمین، سیاره مشتری را تبدیل به غول‌پیکرترین سیاره منظومه خورشیدی کرده است.
فضاپیمای ۴تنی جونو (JONO) که اندازه‌ای در حدود یک زمین بسکتبال دارد، در  ۴ جولای ۲۰۱۶ به این سیاره گازی رسید. آخرین دیدار ما از این سیاره به سال ۲۰۰۱ برمی‌گردد، زمانی که کاوشگر فضایی کاسینی (Cassini) در مسیرش به سوی سیاره زحل با مشتری دیدار کوتاهی داشت.
برای درک بزرگی مشتری کافیست تا به این تصویر کاسینی از قمر گوگردی آیو که از برابر ابرهای مشتری می‌گذرد نگاهی بیندازید.
اندازه بزرگ مشتری آن را تبدیل به سیاره‌ای کرده که کاوش آن بسیار مشکل است، چرا که گرانش فوق‌العاده قوی آن ذراتی که از آتشفشان‌های آیو پرتاب می‌شود را از گرانش قمر خارج کرده و اینگونه این ذرات با سرعت‌های بسیار زیاد شتاب می‌گیرند که برای کاوشگران فضایی که زیاد به مشتری نزدیک شوند بسیار خطرناک خواهد بود. به همین دلیل ماموریت فضایی جونو که تا مقدار زیادی به مشتری نزدیک شده است انقلابی در این زمینه محسوب می‌شود.
طی این ماموریت فشرده یکساله، کاوشگر جونو به درون ابرهای مشتری خواهد رفت، کمربندهای تابشی‌اش را بررسی خواهد کرد، عکس‌های زیبایی از جمله شفق‌های قطبی سیاره را ثبت کرده و در پایان نشانه‌هایی که در مورد ساختار هسته مشتری بدست آورده را جمع‌بندی می‌کند.
اما توانایی جونو در جمع‌آوری اطلاعات محدود خواهد بود. دلیلش نبود منبع قدرت رادیوایزوتوپی یا باتری هسته‌ای در این کاوشگر است. مشابه مواردی که کاوشگرهای کاسینی، گالیله، وویجر و دیگر فضاپیماهای پیشین داشتند. به جای تولید الکتریسیته از طریق واپاشی پلوتونیوم-۲۳۸، که تولید آن بسیار محدود است، جونو به سه پنل خورشیدی‌اش وابسته است که هرکدام اندازه‌ای در حدود یک اتوبوس دارند.
برای جلوگیری از نابودشدن این پنل‌ها با تابش، جونو مجبور است تا در طول ماموریتش حرکاتی همچون حرکات بندبازها انجام دهد. پس از پایان کاوش در سیاره مشتری نیز سرنوشت جونو چندان زیبا نخواهد بود. ناسا تصمیم دارد تا برای محافظت از موجودات فرازمینی که ممکن است در قمرهایی چون اروپا و گانیمد وجود داشته باشند، این کاوشگر یک میلیارد دلاری را به درون اعماق ابرهای مشتری سقوط دهد تا در آنجا با مرگ خود روبرو شود.

نجوم | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

کشف ۱۲ قمر جدید که دور مشتری مدار می زنند

1397/04/30
محققان ۱۲ قمر جدید کشف کرده اند که دور مشتری مدار می زنند. به این ترتیب ۷۹ قمر دور این سیاره مدار می زنند. محققان انستیتو علوم کارنگی در واشنگتن ۱۲ قمر جدید کشف کرده اند که دور مشتری مدار...

پربازدیدکننده ترین خبر

جوان‌ترین فضانورد جهان که بود؟

در حالی که دنیا هنوز از پرواز گاگارین (Yuri Gagarin) در شگفت بود رسانه‌های شوروی خبر پرتاب دومین فضانورد این کشور را اعلام کردند، اما تنها خبر این پرواز جهانیان را بهت زده نکرد بلکه سن فضانورد هم باعث تعجب شد. گرمان تیتف سرنشین سفینه وستک-۲ (Vostak-2) تنها ۲۵ سال سن داشت. سفینه وستک-۲ در ساعت ۰۶:۰۰ روز ۶ اوت ۱۹۶۱ از پایگاهی به فضا پرتاب شد که در آن زمان رسانه‌های گروهی شوروی اطلاع روشنی از آن را اعلام نکردند. گزارش خبرگزاری رسمی شوروی(تاس) درباره پرتاب در ساعت ۰۷:۴۰ و فقط در زمانی پخش شد که کاملاً مطمئن شدند که سفینه در مدار و فضانورد در حالت خوب است. در این اعلامیه هدف پرواز مطالعه اثرات بی وزنی در پروازهای طولانی بر روی بدن انسان و عکس العمل بدن در این پرواز بازگشت به زمین همچنین بررسی کار انسان در شرایط بی‌وزنی و بررسی سفینه فضایی توسط کیهان نورد ذکر شده بود.